Τροφοσυλλέκτες εναντίον αθωότητας

Image result for wild boar

Η εποχή του τροφοσυλλεκτη κυνηγού επιτέλους άρχισε και πολλοί αναρωτιούνται γιατί κρατάει μόνο έξι μήνες το χρόνο κι όχι δώδεκα. Ποιος ο λόγος να κάνεις εκπτώσεις χρόνου, σε κάποιους που δε δέχονται ,ούτε την ελάχιστη μηνιαία πίστωση;Σε καθημερινή βάση περνάνε γουρούνια και βαρβαρότητα μαζί ,από τον ιντερνετικο τοίχο ανυποψίαστων πολιτών . Σκοτωμένα γουρούνια πάνω σε καπό σαράβαλων 4χ4 ,γουρούνια και στις οροφές τους, ή τα πορτ μπαγκαζ τους,γουρούνια ως τρόπαια και γουρούνια με τρόπαια ,γουρούνια που κρέμονται από τα δέντρα, ή κείτονται σωριασμένα στο χώμα ,γουρούνια που σκορπούν την χαρά στις κοινωνίες των τροφοσυλλεκτών και γουρούνια που αναλύουν για μέρες στα καφενεία τα θλιβερά κατορθώματά τους ,γουρούνια με τέσσερα αλλά συνήθως με δύο πόδια. Σύζυγοι γουρουνιών που βλέπουν τα σκοτωμένα γουρούνια στωικά ,με ανάλαφρη διάθεση σκεπτόμενες με βάση το στομάχι τους γιατί ένα αδειανό κεφάλι χρειάζεται πάντα ένα σκασμένο στομάχι για να μπορέσει να υπάρξει. Και ο γιόκας εκεί παραδίπλα, ξεσκίζει με γενναίες δόσεις τεστοστερόνης τις σάρκες του γουρουνιού και τις ανεβάζει γεμάτος αυτοπεποίθηση στα social media.Ο γιόκας ,αυτό το ιερό σύμβολο της ελληνικής οικογένειας ,ο γνήσιος αρσενικός, ο απόγονος του γνήσιου αρσενικού ,ο θρίαμβος του ένδοξου ελληνικού σπέρματος που διαιωνίζει κατά γραμμα χωρίς τον παραμικρό ενδιασμό την “ευφυΐα” και τις “γνώσεις” του πατέρα τροφοσυλλεκτη χωρίς να θυμάται τίποτα από τα αθώα παιδικά του χρόνια, παρά μόνο τη στιγμή που του κληροδοτήθηκε το δικαίωμα να ορίζει με την γαμάτη καραμπινα του τις ζωές των άλλων όντων δηλαδή: από τα έρμα τα τετράποδα μέχρι όποιον πάρει ο χάρος. Γεννήθηκες άγγελος και μεγάλωσες κτήνος. Τι δυστυχία μωρό μου!

Advertisements

Αρνούμαι να προσέχω! – συνέντευξη με τον Ζακ Κωστόπουλο

Αντιγραφή από εδω

Κάθε φορά που περπατάμε στο δρόμο για να πάμε στη δουλειά ή άπλα περπατάμε, πόσες φορές άραγε κοιτάξαμε γύρω μας; Πάντα κοιτάμε μπροστά, συνήθως δεν γυρίζουμε το κεφάλι μας ούτε δεξιά ούτε αριστερά, σαν να ζούμε μέσα σε μια ατομική φούσκα που όσο διογκώνεται, τόσο μας μεταμορφώνει σε παθητικά ρομπότ. Πόσες φορές άραγε ακούσαμε φωνές, είδαμε επιθέσεις και δεν σταματήσαμε, δεν αντιδράσαμε, απλά προσπεράσαμε, γιατί δεν μας αφορούσε ή από φόβο, αλλά και ο φόβος μπορεί να παράγει ήχο. Πού χάσαμε τη φωνή μας, σε ποια από όλες τις διαδρομές μας ξεχάσαμε τη δύναμη που έχει και σταματήσαμε να τη χρησιμοποιούμε όταν κινδυνεύουν άνθρωποι γύρω μας, γιατί επιλέγουμε τη σιωπή;

Είμαστε κομμάτια μιας κοινωνίας που έμαθε να μην νοιάζεται για τον διπλανό της, άραγε αν πότε εμείς ζητούσαμε βοήθεια ποιος θα μας άκουγε; Δεν αντιδρούμε, απλά υπάρχουμε ακολουθώντας μια διαδρομή που δεν μας ταιριάζει. Άλλα ο κόσμος, η κοινωνία δεν αλλάζει μέσα από τη σιωπή που δηλώνει ανοχή, αλλά μέσα από τις φωνές, μέσα από την αντίδραση και ό,τι καταπατά τα δικαιώματα όλων μας. Κάναμε μια στάση στη διαδρομή μας και συναντήσαμε τον Zak Kostopoulos, μιλήσαμε για την πρόσφατη επίθεση που δέχτηκε, για την κοινωνία, για τα όνειρά μας, ένας άνθρωπος που έχει φωνή και άποψη κάνει αυτό που αγαπάει. Μάθαμε πολλά από αυτή την κουβέντα μας, πάνω από όλα είναι σημαντικό να είσαι ενεργός και να αντιδράς και να σπας τη σιωπή σου.

Ποιος είναι ο Ζακ Κωστόπουλος;

Είμαι 30 χρονών, Drag Queen, ακτιβιστής. Είμαι οροθετικός, είμαι αδερφή. Ασχολούμαι ως ακτιβιστής κυρίως με αυτά τα θέματα, αλλά και με τα ανθρώπινα δικαιώματα γενικά. Είναι μια Drag Queen οροθετική τσούλα!

Μάθαμε πως δέχτηκες μια επίθεση. Μπορείς να μας μιλήσεις για αυτό;

Δέχτηκα τις προάλλες μια παρολίγον επίθεση, παρόλο που ξέφυγα. Καθώς περπατούσα στο δρόμο, ήταν μια παρέα, 4-5 άντρες που αρχικά άκουσα κάποιον να φωνάζει «Έλα δω ρε» και γύρισα το κεφάλι μου να κοιτάξω. Μόλις γυρίζω βλέπω κάποιον να μου φωνάζει «Θα σε σκοτώσουμε πούστη» και μόλις το άκουσα άρχισα να τρέχω και ευτυχώς επειδή όταν είσαι σαν και μένα μαθαίνεις να τρέχεις γρήγορα και να ξεφεύγεις από τέτοιες καταστάσεις εάν χρειαστεί. Και έτσι κατάφερα να ξεφύγω και δεν έγινε σωματική επίθεση ή κάτι χειρότερο. Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά. Επίθεση σωματική είχα δεχτεί το 2012 και από ‘κει και πέρα στραβά βλέμματα, σχόλια, κράξιμο. Μπορεί να σου φωνάξουν ή να σου πουν κάτι στο δρόμο και αυτό είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο.

Πόσο εύκολο στην κοινωνία που ζούμε είναι να είσαι ο εαυτός σου και να κάνεις αυτό που θες;

Δεν είναι εύκολο. Από τη μια σίγουρα υπάρχει μια εξέλιξη, έχουν γίνει βήματα τουλάχιστον σε νομικό πλαίσιο, σύμφωνο συμβίωσης, αντιρατσιστικούς νόμους κ.λπ., από την άλλη όμως ακόμα στα ΜΜΕ ακούμε ομοφοβικές δηλώσεις σα να μην τρέχει τίποτα. Ακόμα στο δρόμο κινδυνεύεις αν κουνιέσαι λίγο παραπάνω ή βάφεσαι ή είσαι εμφανώς γκέι, τρανς ή λεσβία. Οπότε καλοί οι νόμοι, χρειάζονται, αλλά από άποψη κοινωνίας και καθημερινότητας νομίζω εκεί έχουμε πάρα πολλή δουλειά να κάνουμε.

Το στενάχωρο για μένα είναι ότι μπορεί να βρίσκεσαι ανάμεσα και σε άλλο κόσμο, ο οποίος όμως δεν αντιδρά όπως συνέβη στις δύο τελευταίες επιθέσεις που δέχτηκα κατά της σωματικής μου ακεραιότητας. Δηλαδή για μένα εάν με ρωτούσες τι θα ήθελες να αλλάξεις στην κοινωνία επειδή οι φασίστες δε θα πάψουν να είναι φασίστες θα ήταν όταν βλέπεις να επιτίθενται σε κάποιον να μην κοιτάς από την άλλη. Δε λέω να παίξεις ξύλο γιατί ούτε εγώ το έχω με το ξύλο αλλά μπορείς να βάλεις μια φωνή. Να κάνεις κάτι, να αντιδράσεις με κάποιον τρόπο. Για παράδειγμα, την επίθεση που δέχτηκα ως περιστατικό όταν το έγραψα, στο Facebook είχα θεωρητική αλληλεγγύη και συμπαράσταση. Όμως σκεφτόμουν από όλους εσάς όταν το βλέπετε στο δρόμο, γιατί δεν κάνετε κάτι;

Τι πιστεύεις ότι φταίει για την «απάθεια» του κόσμου;

Σίγουρα μπορεί να είναι φόβος, έχουμε μάθει να είμαστε αδιάφοροι, έχουμε λίγο τη νοοτροπία του «δεν μπλέκω». Αλλά θα έπρεπε γιατί αύριο μπορεί να τύχει σε σένα, στο παιδί σου, στο φίλο σου και εκεί φαντάζομαι θα ήθελες κάποιος να είχε βοηθήσει.

Το σύμφωνο συμβίωσης θεωρείς πως είναι επαρκές;

Όχι! Καταρχήν δεν είναι το ίδιο σύμφωνο για τα straight ζευγάρια και από την άλλη όπως είπα και πιο πάνω ένας νόμος δεν είναι ποτέ επαρκής για να αλλάξει την αντίληψη της κοινωνίας. Θα βοηθήσει, αλλά ένα χαρτί δε θα φέρει την άνοιξη. Δηλαδή όταν μου επιτέθηκαν εάν έβγαζα τον νόμο σε χαρτί και τον έδειχνα σε αυτούς που απείλησαν την σωματική μου ακεραιότητα, θα σταματούσαν τον τραμπουκισμό τους απέναντί μου; Όχι! Οπότε το ζήτημα είναι τι κάνει η κοινωνία και οι άνθρωποί της καθημερινά και σε αυτό το επίπεδο έχουμε μείνει αρκετά πίσω.

Πιστεύεις ότι κάποια στιγμή θα αλλάξει η κοινωνία, θα αγκαλιάσουμε το διαφορετικό;

Θέλω να πιστεύω πως θα αλλάξει, γιατί απλά δε θέλω να απελπιστώ σε τέτοιο βαθμό που να σκέφτομαι πως δε θα αλλάξει ποτέ τίποτα. Δεν πιστεύω πως θα φτάσει η γενιά μας στο ιδεατό, αλλά γίνονται βήματα μικρά μεν αλλά γίνονται. Έχουμε όμως πολύ δρόμο ακόμα για να αλλάξει η νοοτροπία και η αντίληψη μιας ολόκληρης κοινωνίας που ζει με τις φοβίες της και τα στερεότυπά της.

Θεωρείς ότι η κοινότητα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της; Ποιες ελλείψεις μπορεί να υπάρχουν;

Υπάρχουν ελλείψεις και προβλήματα ακόμα και μέσα στη δική μας κοινότητα. Αυτό που είπα πριν για την κοινωνία ότι επικρατεί ο παρτακισμός το βλέπεις ακόμα και στη δική μας κοινότητα. Ακόμα και στον ακτιβιστικό χώρο που έχουμε έναν θεωρητικό στόχο υπάρχουν οργανώσεις που μάχονται για τον ίδιο σκοπό αλλά τσακώνονται μεταξύ τους. Δηλαδή εάν εμείς δε μπορούμε να τα βρούμε μεταξύ μας, πώς θα αλλάξουμε τον κόσμο; Για να δώσω ένα παράδειγμα, όταν μίλησα στην κοινότητα για την επίθεση που δέχτηκα κάποια άτομα με ρώτησαν εάν ήμουν βαμμένος ή «ήσουν in drag»; Αυτό έχει από πίσω ένα «προκάλεσες;». Γιατί πρέπει να το ρωτήσεις αυτό και τι σημασία έχει; Δηλαδή θα ήταν πιο δικαιολογημένο εάν έλεγα ότι ήμουν βαμμένος ή φορούσα περούκα; Αυτό δικαιολογεί μια επίθεση; Είναι αντίστοιχο με τις γυναίκες που βιάζονται και τις ρωτάνε τι φόραγες. Άλλο ένα παράδειγμα, ίσως πιο αθώο αλλά επίσης προβληματικό «Να προσέχεις». Έλαβα δεκάδες μηνύματα «Να προσέχεις». Να προσέχω τι; Να μην είμαι ο εαυτός μου; Τι σημαίνει να προσέχω; Να μην προκαλώ; Να μην είμαι εγώ; Με αυτή την έννοια δε μπορώ να προσέχω! Αρνούμαι!

Θα πρέπει να έχεις δεχτεί πολύ ρατσισμό από την κοινωνία και ως οροθετικός. Πόσο δύσκολο είναι για έναν άνθρωπο;

Ναι, είναι δύσκολο. Να σου πω την αλήθεια πιο πολύ ρατσισμό έχω δεχτεί για το Drag. Ίσως γιατί είναι πιο εμφανές. Δεν το γράφει στο κούτελό μου ότι είμαι οροθετικός ενώ εάν με δεις ως Drag Queen ντυμένο βαμμένο είναι εμφανές. Επίσης επειδή δηλώνω οροθετικός και τσούλα και εκεί μπορεί να ακούσεις »ότι αφού δηλώνεις τσούλα τα ‘θέλε ο κώλος σου». Αφού πας με πολλούς πήγαινες και λίγο γυρεύοντας. Γενικά υπάρχει απέναντι στους οροθετικούς πολλή κατηγορία ότι εσύ δεν πρόσεξες, εσύ έκανες κάτι λάθος εφόσον κόλλησες. Ακόμα και να μην ήταν από ατύχημα, μπορεί να έσπασε το προφυλακτικό, ακόμα και να μην φόρεσες μια φορά άνθρωπος είσαι, μπορεί να έκανες ένα λάθος ή μπορεί να έκρινες λάθος έναν άνθρωπο που εμπιστεύτηκες που δεν έπρεπε, δε σημαίνει ότι φταις, δε σημαίνει ότι πρέπει να κατηγορείσαι. Να δικαιολογείται με ένα «εντάξει μωρέ εφόσον έκανες και συ έτσι καλά να πάθεις». Θα μπορούσε να συμβεί στον οποιονδήποτε.

Τι κάνεις αυτή την περίοδο;

Αυτή την περίοδο κάνω drag show. Δε δουλεύω κάπου σταθερά, συνεργάζομαι με κάποια μαγαζιά. Όποτε έχουν εκδηλώσεις κάνω show εκεί. Γράφω ακόμα, σε μια εφημερίδα στο Documento. Είμαι εθελοντής σε ένα Κέντρο Ημέρας sex workers το οποίο θεωρώ πολύ σημαντική δουλειά.

Πιστεύεις ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής ενέτεινε το ρατσισμό ή έκανε κάποιους να μιλήσουν πιο ανοιχτά;

Είναι το ίδιο όπως πολύς κόσμος λέει τώρα «πω πω, αυξήθηκαν οι γκέι». Δεν αυξηθήκαμε! Ξεθαρρέψαμε κάπως περισσότερο. Γίναμε πιο ορατοί! Το ίδιο πιστεύω ότι έγινε και με τη Χρυσή Αυγή και με το ρατσισμό. Από τότε που μπήκε στη Βουλή η Χρυσή Αυγή νομιμοποιήθηκε το να μην είναι ρατσιστές μόνο στο μυαλό τους αλλά να το εκφράζουν είτε λεκτικά είτε με σωματικές επιθέσεις. Είδαμε πολύ μεγάλη άνοδο σε επιθέσεις τέτοιες με την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή. Ήρθα στην Αθήνα το 2004, έχω περπατήσει στην Αθήνα χέρι-χέρι με τον σύντροφό μου και είμαι εμφανώς γκέι και η πρώτη φορά που δέχτηκα επίθεση ήταν το 2012 όταν μπήκε η Χρυσή Αυγή στη Βουλή. Δεν το θεωρώ τυχαίο. Οπότε όπως δεν αυξήθηκαν οι γκέι, οι τρανς, οι λεσβίες απλά αυξήθηκε η ορατότητά τους και με τις νομικές εξελίξεις γύρω από το σύμφωνο το ίδιο έγινε και από την ανάποδη.

Πιστεύεις ότι η οικονομική κρίση στερεί τα όνειρά μας;

Ναι… πόσο μάλλον εάν επαγγέλλεσαι καλλιτέχνης είναι πολυτέλεια να ζεις από αυτό. Πριν την κρίση υπήρχαν περισσότερες ευκαιρίες αν και πάντα ήταν δύσκολα. Τώρα θεωρείται υπερβολή ακόμα και να το ονειρευτείς! Οπότε αναγκαστικά εάν το κάνεις πρέπει να βάλεις λεφτά από την τσέπη σου ή ίσως να κάνεις και μια δεύτερη ή τρίτη δουλειά που δε θες ή που δεν θα έκανες αν δεν χρειαζόταν. Βλέπουμε πολύ νέο κόσμο να φεύγει από την Ελλάδα γιατί δε βρίσκει εδώ δουλειά. Οπότε ναι… η οικονομική κρίση μας στερεί πολύ μεγάλο μέρος των ονείρων μας.

Αν πραγματοποιούταν ένα όνειρό σου ποιο θα ήθελες να ήταν αυτό;

Να μπορώ να κάνω drag και να ζω μόνο από αυτό. Δεδομένων των συνθηκών και της οικονομικής κρίσης και ότι είναι ένα νέο είδος τέχνης στην Ελλάδα και δεν έχει αποκτήσει ακόμα το κοινό του. Ιδανικά θα ήθελα να ζω μόνο από αυτό που αγαπώ και χωρίς να χρειάζεται να κάνω δεύτερη δουλειά.

Φωτογραφίες: Κώστας Παπαντωνίου

Πουσταριό αυτοκτόνα!

Επιτέλους κάτι αρχίζει και κινείται στο λίκνο του πολιτισμού. Μπορεί οι πατριωτικές συγκεντρώσεις ,διασταύρωση μεταξύ της σβάστικας και της γαλανόλευκης, να μη πηγαίνουν όσο καλά θα ήθελαν οι ναζί διοργανωτές τους παρά την αμέριστη υποστήριξη 6 καναλιών πανελλαδικής εμβέλειας ,25 εφημερίδων και 45852 υπερπατριωτικών σελίδων στο φεισμπουκ .Μπορεί οι κατώτεροι άφραγκοι γυφτοκοπιανοί να έχουν κάνει κατάληψη και αυτό το καλοκαίρι στις διαμαντένιες και ευλογημένες με θεϊκό ISO παραλίες της Χαλκιδικής ,αναγκάζοντας τους επαγγελματίες του τουρισμού να τσεπώνουν το χρήμα ψελλίζοντας με σφιγμένα τα δόντια το: “μακεδονια ξακουστή… δε θα γίνεις μακεδόνας ποτέ γυφτοσκοπιανέ”,μπορεί οι λαθροέπικοι να μη κάνουν εύκολα fake news πρωτοσέλιδα όπως παλιότερα ,μπορεί η χρυσή αβγή να πήρε μερικά στρώματα λίπους παραπάνω και να σκόρπισε την απογοήτευση στα γυμναστήρια της χώρας,μπορεί τέλος πάντων το σταλινικό καθεστώς ακόμα να βαστάει το γαμημένο, αλλά ευτυχώς, ένα πουσταριό αυτοκτόνησε και κατευθείαν ο αγιασμένος τούτος τόπος σα να ξεβρόμισε λιγάκι.

Τα εύσημα για το κατόρθωμα αυτό , πρέπει να δοθούν πρωτίστως στην εκκλησία της Ελλάδας που ποτέ της δεν το έβαλε κάτω και χάρη στα συχνότατα κηρύγματα μίσους ,όχι μόνο έπλασε με 100% επιτυχία (και ακόμα πλάθει) την συνείδηση του ποιμνίου ,αλλά σπρώχνει και την ιστορία στην σωστή κατεύθυνση ,που δεν είναι άλλη, από την οπισθοδρόμηση στις εποχές που κοιμόμασταν με ανοιχτά τα παράθυρα,η φούστα έφτανε ως το γόνατο και τα εκκλησιαστικά παγκάρια ξεχείλιζαν από το χρήμα των πιστών. Το λιθαράκι τους βέβαια έβαλαν και τα πρωτοσέλιδα πατριωτικών εφημερίδων τύπου “μακελειό” , “ελεύθερη ώρα” και δε συμμαζεύεται. Δεν είναι και πολύ εύκολο να βλέπεις τον εαυτό σου να κρέμεται από τα μανταλάκια στα περίπτερα , να γελοιοποιείται ,να χλευάζεται και να απειλείται με ξυλοδαρμό ή και θάνατο κάθε Σάββατο ,τέσσερις φορές το μήνα ,πενήντα φορές το χρόνο, μέχρι να σβήσει ο ήλιος.

Φυσικά δεν πρέπει να προσπεράσουμε και την πολύ ενδιαφέρουσα στάση της πνευματικής ελιτ του τόπου στο διαχρονικό αυτό θέμα που καίει την ελληνική κοινωνία, όσο τίποτα άλλο. Διάφοροι βουλευτές (κάθε πολιτικής απόχρωσης) -σοβαροί νοικοκύρηδες, οικογενειάρχες, αψεγάδιαστοι με τις γραβάτες τους ,τις σπιταρόνες τους ,τα σκυλιά τους, την άσπιλη ζωή τους και τις μαύρες σοβαρές κάλτσες τους μέχρι το γόνατο-, δάσκαλοι ακαδημαϊκοί και καθηγητές πανεπιστημίου με διδακτορικό στο “ ξύλο βγήκε απ τον παράδεισο” ,δικαστικοί -απόλυτα ανεκτικοί στο ναζισμό με τον τοίχο όπισθεν του γραφείου τους γεμάτο με εικόνες απ’ όλο το σετ των ορθόδοξων αγίων- , δημοσιογράφοι ειδικοί σε όλα και ειδικοί επί των ειδικών με πτυχία σιδηρόδρομος του κώλου , σημαντικοί αλλά ασήμαντοι τηλεαστέρες και τηλεγλάστρες ,όλοι οι παραπάνω, συντονισμένα ή και ασυντόνιστα ,μαζί και χώρια, δε σταμάτησαν( ευτυχώς) ποτέ να δημιουργούν αρνητικό κλίμα κάνοντας κυρίως κίτρινο θόρυβο, όποτε το θέμα “ίσα διακαιώματα” έφτανε στη βουλή με μορφή νομοσχεδίου από την σταλινοφασιστική κυβέρνηση.

Ως εδω .Δε θα μας μολύνουν τον ελληνορθοδοξο πολιτισμό με τις αμαρτωλές επιθυμίες τους οι πουσταράδες ,ανώμαλοι του σατανά, πισωγλέντιδες ,κουνιοτράμπαλες, βιαστές ανήλικων παιδιών,σκυλιών και γατιών. Καλός ο φιλελευθερισμός και η γαλλική επανάσταση ,αλλά μόνο σε ό,τι αφορά το μασαμπούκωμα των επιδοτήσεων και την αποταμίευση σε offshore των ΕΣΠΑ. Σε όλα τ άλλα ,Ισλαμαμπάντ και πολύ μας είναι.

ΠΑΤΡΙΔΟΣΚΑΤΙΛΑ

Κάποιοι κάτοικοι χειροκροτούσαν τον δολοφόνο της 13χρονης Ρομά στην Άμφισσα

 

Κι ενώ το έθνος πάλλεται από την πατριδοσκατίλα και αμφιταλαντεύεται μεταξύ πατριδοκαπηλίας και ευρωπαϊκών τιμημένων ΕΣΠΑ σε ένα θέμα που άφορα την ονομασία μιας γειτονικής χώρας, κι ενώ ,εκφράσεις αγάπης και εθνικής ενότητας όπως : αναρχοάπλυτο κομμουνι ,προδότης ανθέλληνας βρωμοπουστας ,σφαίρα στο κεφάλι των προδοτών του έθνους,κρεμάλες στους εθνομιδενιστες ,φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους κτλ ,κυριαρχούν από άκρη σε μέση και από μέση σε άκρη , στο σύνολο του νεοελληνικού διαδικτυακού και μη βόθρου , εκεί στην πανέμορφη (μπλιαχ) Άμφισσα οι κάτοικοι της βρήκαν καινούριο πάτο στον πάτο ,και δεν παρέλειψαν να αποδείξουν σε όλους τους εθνομηδενιστες τι σημαίνει ελληνικό ρατσιστικό έθνος και κυρίως χριστιανική αγάπη.

Τα βλήματα από την καραμπίνα που έτυχε να χει στη κατοχή του ο άριος-άγριος πατριώτης ,στην πραγματικότητα προορίζονταν για κάποιο αγριογούρουνο αλλά λόγω κακιάς συγκυρίας έτυχε να σκάσουν και να λιώσουν το κεφαλάκι μιας “άτυχης” 13χρονης ρομα ,από αυτές που δεν ανήκουν στο αγιασμένο ά(γ)ριο ελληνικό έθνος, οπότε και η δολοφονία της ίσως ήταν μια ευλογία για τον τόπο. Μια κλέφτρα καρβελιών λιγότερη . Μη μας μολύνουν τα ιερά οι κατώτεροι τσιγγάνοι .Όλα κι όλα, και τι το περηφανερότερο για αυτόν τον ευλογημένο τόπο, από τους εξοργισμένους κατοίκους του που δεν έχασαν καθόλου την ευκαιρία και βγήκαν να χειροκροτήσουν δημόσια χωρίς καμιά ντροπή τον δολοφόνο ενός μικρού παιδιού. Και πια η αξία μιας 13χρονης φτωχής τσιγγάνας ;Έλεος δηλαδή ,αξία ,έχουν μόνο τα μεταλλικά κέρματα που κουδουνίζουν την ευτυχία στον αποδέκτη τους όταν προσκρούουν στο πλαστικό συρτάρι της ταμιακής, στα σιχαμερά μαγαζάκια της Άμφισσας.

Σκλαβιά ή θάνατος.

 

4362149

Πριν ένα μήνα υψώθηκε μια τεράστια σημαία σε μια κεντρική πλατεία από ανθρώπους οργισμένους μεν, έτοιμους δε, να λιντσάρουν τον οποιοδήποτε στην καλύτερη των περιπτώσεων και να μαχαιρώσουν τον οποιοδήποτε στην χειρότερη, με αφορμή το οτιδήποτε δεν ταίριαζε στην τεράστια σημαία τους .Η κεντρική αφήγηση ήταν μια. Αν θες να είσαι με εμάς, πρέπει να μοιάζεις σαν εμάς, να ντύνεσαι σαν εμάς ,να συμπεριφέρεσαι σαν εμάς, να προσκυνάς σαν εμάς ,να αναπνέεις σαν εμάς κι αν χρειαστεί  για μια ονομασία ,να πεθάνεις σαν εμάς.

Μια σημαία ντροπή αλλά γεμάτη εθνική υπερηφάνεια για τη μικρότητα της συγκεντρωμένης μάζας που από τα λεγόμενά της ,τίποτα απολύτως δεν είχε σημασία μπροστά στην ονοματοδοσία του “εχθρικού” κράτους. Τι κι αν δεν έχεις ούτε βρακί να βάλεις στον κώλο σου, μπορείς να τον ντύσεις με εθνικά σύμβολα. Όσο μεγαλώνουν οι σημαίες ,τόσο μικραίνουν οι άνθρωποι. Και τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί που τρέφονται από τους κάδους σκουπιδιών της ιστορίας τους για να  γεννήσουν τους αυριανούς κάδους της ανακύκλωσης ενός άθλιου παρελθόντος;Τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί που σκοτώνουν την ζωή των άλλων για χτίσουν την δική τους ζωή; Μια δικη τους ζωή που πρέπει να είναι το πιστό αντίγραφο κάποιου υποτιθέμενου ανώτερου DNA , πριν κι αυτό πεθάνει με τίμημα μια σκατένια δουλειά σε κάποιο χοιροστάσιο για λίγα ευρώ το μήνα. Μια καινούρια ζωή γεννιέται καθημερινά σε αυτόν τον τόπο, αλλά κι αυτή θάνατος είναι.