Άκου, χρυσαυγίτη

Άκου, χρυσαυγίτη
όπως πιθανόν να καταλάβεις δεν απευθύνομαι στο μαυροτσούκαλο που παρουσιάζεται για φίρερ της οργάνωσής σου. Είναι γνωστή η υπόληψη που έχει στο διεθνές ‘’λευκό κίνημα’’ που τον αποκαλεί «μαύρο λίπος» (τάδε έφη Ρώσος φίρερ). Είναι γνωστή και η σχέση του με τις μυστικές υπηρεσίες, με στοιχεία από πρωτοκλασάτους της οργάνωσής σας που έπαψαν να είναι μέλη σας. Δεν απευθύνομαι στον άρειο  και πρώην υπαρχηγό σας, Περίανδρο, που επιχείρησε να εκτελέσει τον φοιτητή Δ. Κουσουρή το 98, στα δικαστήρια Ευελπίδων (είναι ακόμα στη φυλακή;). Δεν απευθύνομαι στον Χρ. Ρήγα που σας μάζευε στο μαγαζί του στον Άγιο Παντελεήμονα και ως βασική εργασία του ήταν η εκτέλεση συμβολαίων θανάτου (τα έχεις μάθει αυτά;). Δεν απευθύνομαι σε κάθε λογής εμπόρους όπως ο Παναγιώταρος ή ιδιοκτήτες γυμναστηρίου στα Χανιά ή συμβολαιογράφους από την Πάτρα ή κάθε λογής στελέχη με καβάντζες κι άκρες στην αστυνομία, στο στρατό, στη ‘’δικαιοσύνη’’ ή στα λεφτά της οικογένειας.
Απευθύνομαι σε σένα, το φτωχό, το νέο, τον κακομοίρη, που ενθουσιάζεσαι με τη ‘’ριζοσπαστική’’ ιδέα «εναντίον όλων» και στο τέλος χτυπάς ανελέητα φτωχούς και κακομοίρηδες μαύρους, μαλλιάδες κι άλλους «αριστεροαναρχοάπλυτους», κάνοντας υποκλίσεις σε όσους (και ξένους) συνεργάζονται με μαφίες και μπάτσους για τα ναρκωτικά, την πορνεία και τα όπλα ή κάνοντας έμμεσα πλάτη σε εμπόρους (και ξένους) που προστατεύονται από τα μορατόριουμ του συστήματος (μάθε κινεζικά και σκάσε, γιατί σε βλέπω πορτιέρη στην ελληνική china town). Γράφω σε σένα που είσαι πίσω από τα ΜΑΤ προστατευμένος κάθε φορά που ‘’συναντιόμαστε’’, που βγαίνεις με το σουγιά και σφάζεις. «Μπράβο συναγωνιστή» σου λένε και συ καμαρώνεις σα γύφτικο σκεπάρνι γιατί αναγνωρίζεται η δράση σου.  Όμως το «δεν θα αναλάβουμε ευθύνη» δεν σου το έχουν πει. «Εμείς θα λέμε ότι δεν τα κάναμε εμείς. Εσείς συνεχίστε να βαράτε, να μαχαιρώνετε». Μέχρι πότε όμως, νεαρέ, φτωχέ και κακομοίρη χρυσαυγίτη;
Άκου, χρυσαυγίτη
θα βρεθείς στη φυλακή (ως τελευταία τρύπα στο ζουρνά -για τα μάτια του κόσμου- από την αστυνομία που ενίοτε πιέζεται να συλλάβει και κάποιον από εσάς) αφού θα έχεις μαχαιρώσει διάφορους μελαμψούς, αριστερούς, κοσμοπολίτες, αναρχικούς, που ως γνωστόν «η γη δεν τους ανήκει» αλλά μόνο σ’ αυτούς που έχουν «αίμα και τιμή». Θα βρεθείς μονάχος, ολομόναχος (ομολογώ σε πολύ δύσκολες συνθήκες-έχεις μάθει για το πώς θα σε περιμένουν κάποιοι -δικαίως- στη φυλακή;) αδειασμένος από αυτούς που σου πιπίλισαν τα μυαλά για τον ιστορικό σου ρόλο, να καθαρίσεις τη γη. Το «αίμα και τιμή» σε εκείνες τις συνθήκες –πίστεψέ με- δεν θα σου φανεί καθόλου χρήσιμο.
Άκου, χρυσαυγίτη
επαγγελματικά δεν έχεις άλλη διέξοδο: ναρκωτικά, σωματεμπορία και «πόρτα» σε μαγαζιά. Ο χώρος στον οποίο ανήκεις αυτοχρηματοδοτείται από τον κόσμο της κακιάς νύχτας που αποτελεί εικόνα και ομοίωμά του. Ο σκληρός πυρήνας της αστυνομίας, του στρατού και της ‘’δικαιοσύνης’’  έχει αναπόδραστες σχέσεις με τον υπόκοσμο. Από επάγγελμα; Εντάξει! είναι τα ΜΑΤ, ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ αλλά πόσοι από εσάς θα προλάβουν και πόσους από εσάς θα προσλάβουν; Τι σας απόμεινε: Όπλα, ναρκωτικά, κάθε χρώματος γυναικεία σάρκα, λαθρεμπόριο, εκτελέσεις συμβολαίων θανάτου, μισθοφόροι σε στρατούς. Ξέρεις, όπως οι αμερικανιές που σου αρέσει να βλέπεις σαν διασκέδαση μετά το καθήκον σου να διαβάζεις τους λόγους του φίρερ Μιχαλολιάκου ή στα πιο κρυφά, το «ο αγών μου». Μόνο που οι ταινίες δεν είναι η πραγματική ζωή.
Άκου, χρυσαυγίτη
μιλάς για την Ελλάδα και δεν έχεις διαβάσει ούτε καν, ελληνική ιστορία από τις πηγές της. Διάβασε Σολομό (έστω τον «ύμνο εις την ελευθερίαν» που νομίζεις ότι ψέλνεις όταν γκαρίζεις τις δυο πιο γνωστές από τις στροφές του), διάβασε Ρήγα, Κοραή, διάβασε Κολοκοτρώνη, διάβασε Μακρυγιάννη. Διάβασε το τι έκαναν τα «τιμημένα» SS και η Βέρμαχτ που τόσο θαυμάζεις, στα ελληνικά χωριά, μαζί με τους ιδεολογικούς σου προγόνους. Μάθε για τα Καλάβρυτα, για το Δίστομο, για τα χωριά της Κρήτης για την Καισαριανή και για τόσα άλλα μέρη της Ελλάδας «σου» που εκτελεστήκαν χιλιάδες «συνέλληνές σου» από τα SS και τους ιδεολογικούς προγόνους σου, τα τάγματα ασφαλείας και τους χίτες. Μάθε για το λιμό στην κατοχή που οι θαυμαστοί εγκέφαλοι του εθνικοσοσιαλισμού καταδίκασαν τη χώρα «σου» να πεθαίνει στους δρόμους. Μάθε για τα βασανιστήρια της χούντας, για το Πολυτεχνείο που δεν αντέχεις να ακούς (επειδή σε μάθαν να παπαγαλίζεις για την ηθική φθορά μέρους της γενιάς του), για ότι έκαναν στη χώρα «σου» αυτοί οι αξιωματικοί που έκαναν «το λάθος» να μην μας εξοντώσουν όλους (ποιος από αυτούς τους έλληνες αξιωματικούς της Απριλιανής Χούντας καυχιόταν ότι ήταν στο ολοκαύτωμα τον Καλαβρύτων;-ψάξε). Μάθε για τους αρχαίους έλληνες αλλά από τα κείμενά τους. Διάβασε τους προσωκρατικούς, Αριστοτέλη, Πλάτωνα, διάβασε τους τραγικούς, τον Αριστοφάνη, διάβασε τους κυνικούς, τους στωικούς. Τέλος πάντων διάβασε κάτι από αυτούς-κι όχι για αυτούς. Διάβασε, πραγματικά, για ότι θαυμάζεις και μισείς ταυτόχρονα: για τις πολυεθνικές αυτοκρατορίες των Αλεξανδρινών χρόνων και του Βυζαντίου που διαψεύδουν κάθε προσπάθεια των ηλιθίων ‘’διανοουμένων’’ του «κινήματός» σας να ονοματίζουν ελληνικό κάθε ακύρωση της ελληνικής σκέψης που ως οικουμενική σκέψη εμπεριείχε τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία και την αμφισβήτηση.
Άκου, χρυσαυγίτη
θα σου τα έλεγα όλα αυτά μπροστά σου, αν μπορούσα να σου τα πω. Αν δεν φοβόμουν ότι θα με σκοτώσεις ή θα με στείλεις στο νοσοκομείο όπως συνηθίζεις με τους εχθρούς που έχεις στο άδειο σου κεφάλι. Είσαι σχεδόν πάντα κρυμμένος πίσω από τα ΜΑΤ, με τις φαλτσέτες έτοιμες να μου βγάλουν τα εντόσθια. Είσαι πάντα οπλισμένος με ρόπαλα και μαχαίρια κι έτοιμος να μου ανοίξεις το κεφάλι. Αναρωτιέμαι αν ποτέ φτάσουν σε εσένα αυτά που σου γράφω αλλά δεν έχω άλλο τρόπο να σου τα πω.
Άκου, χρυσαυγίτη
δεν είσαι εσύ ο μεγαλύτερος κίνδυνος ούτε φοβάμαι ότι θα δημιουργήσεις κίνημα, πέρα από τις ψήφους στα τυφλά που θα βγάλουν τους αρχηγούς σου, βουλευτές. Ξέρω όμως ότι αν δεν βάλεις τον πισινό σου κάτω, να διαβάσεις και να σκεφτείς, θα σε έχω οπλισμένο απέναντί μου, έτοιμο να με καθαρίσεις.
Και να ξέρεις ότι δεν θα κλάψει μόνο η μάνα μου.
Ο συμμαθητής σου, ο παλιός σου φίλος, ο γείτονάς σου, 
ο ξάδερφός σου, ο αδελφός σου, ο συγγενής σου, 
ο άνθρωπος της διπλανής σου πόρτας

Ξύλινος λόγος

Ή αλλιώς η γλώσσα που κατασκευάζεται στα ίδια εργαστήρια που φτιάχνονται οι εμπορικές καμπάνιες για τα κάθε λογής καταναλωτικά προϊόντα. Μια στρατιά από επικοινωνιολόγους συντάσσουν ομιλίες και δίνουν συμβουλές που σχετίζονται αποκλειστικά και μόνο με την προώθηση της πολίτικης ως ένα ακόμα προϊόν έτοιμο για ευρεία κατανάλωση. Ακόμα και οι κινήσεις που κάνουν οι επίδοξοι σωτήρες ,είναι απόλυτα προμελετημένες και καθορίζονται μέσα σε ιδιαίτερα σφιχτά πλαίσια ύστερα από αμέτρητες ώρες προπόνησης. “Κούνα τα χέρια έτσι ή αλλιώς” (γνωστές οι ανοιχτές αγκάλες του μεγάλου τσαρλατάνου Α. Παπανδρέου),”ύψωσε την φωνή για να δείξεις ότι δεν μασάς τίποτα και δεν φοβάσαι κανέναν”, “απάντησε στις στημένες ερωτήσεις των φίλων δημοσιογράφων με άνεση”, “μη κομπιάζεις γιατί θα δείξεις αδυναμία”, “δεν έχει σημασία τι λες αλλά πως το παρουσιάζεις”.Τίποτα δεν παρεκκλίνει και τίποτα δεν εννοείται γιατί τίποτα δεν έχει ως απώτερο σκοπό την αλήθεια παρά μόνο την χειραγώγηση,ή αλλιώς, την παρουσίαση της πολιτικής με βερμπαλιστικούς όρους που ακροβατούν με τον λαϊκισμό,τον εθνικισμό και την ατομική φιλοδοξία .Το χάιδεμα των αυτιών του ακροατηρίου είναι η μέγιστη προτεραιότητα . Ο λαός για τα κόμματα της εξουσίας είναι ταυτόχρονα μια μάζα με κοινά συμφέροντα,η δημοκρατία συνδέεται άμεσα με το υπάρχον,η οικονομική πολιτική αποσκοπεί αποκλειστικά στην σωτηρία της χώρας και το συμφέρον του λαού. Εδώ εγείρονται δεκάδες ανόητα ερωτήματα. Αφού όλοι θέλουν το καλό των πολλών(λαός) ,γιατί οι πολλοί δεινοπαθούν σήμερα;Αφού όλοι προτάσσουν την σωτηρία της χώρας γιατί αυτή δεν σώζεται με τίποτα εδώ και σαράντα χρόνια;Αφού όλοι έχουν συγκεκριμένα προγράμματα που συγκλίνουν στους στόχους, ποιος ο λόγος της προεκλογικής αντιπαλότητας; Πως γίνεται ο λαός τώρα στην προεκλογική περίοδο να λογίζεται ως σοφός,ή κυρίαρχος, ενώ μόλις λίγους μήνες πριν χαρακτηρίζονταν ένα μάτσο διεφθαρμένοι τεμπέληδες;

Η πρόσφατη ιστορία, δίδαξε πως οι αντίπαλες πολιτικές είναι στην πραγματικότητα αλληλέγγυες και το συμφέρον των πολλών είναι γραμμένο κανονικά εκεί που δεν πιάνει το μελάνι όταν το συμφέρον των λίγων βρίσκεται σε κίνδυνο. Η περίφημη κομματική ατζέντα δεν είναι τίποτα περισσότερο από προσυμφωνημένα νομοσχέδια που έχουν προ-συνταχθεί στα λόμπι των ακριβών ξενοδοχείων ,ή μέσα στις πολυτελείς αίθουσες συνδιάσκεψης. Το μοίρασμα της λείας ανάμεσα στους καρχαρίες πίσω από θεόκλειστες πόρτες με φόντο το νομιμοποιημένο κοινοβούλιο ,σήμερα βρίσκεται σε παρακμή αφού αδυνατεί να δελεάσει με καταναλωτικά ματζούνια το πόπολο γιαυτό και καταφεύγει στον εκφασισμό,χρησιμοποιώντας ως κυρίαρχο εργαλείο τον τρόμο.

Ο παρακάτω πίνακας(manual) με ελάχιστες παραλλαγές(βάλε λίγη ακροδεξιά ορολογία να γουστάρει ο κυρίαρχος λαός την μιζέρια του ) θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αυτούσιος από τα κόμματα της εξουσίας και τα διάφορα δεκανίκια τους .

ΕΞΩ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

Όταν θα τελειώσει ο προεκλογικός οχετός μίσους από τα ακροδεξιά μιάσματα ,θα πάρεις σειρά και εσύ που “καλοβλέπεις” τον κάδο απορριμάτων γιατί τα ψίχουλα δεν  φτάνουν να πληρώνεις λογαριασμούς και να τρέφεσαι ταυτόχρονα,θα πάρεις σειρά και εσύ που δεν έχεις πλέον σπίτι και τριγυρνάς πέρα δώθε χαλώντας την ειδυλλιακή εικόνα της χώρας στους πολιτισμένους τουρίστες,θα πάρεις σειρά και εσύ ο μη  σύμφωνος με τα κυρίαρχα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη,θα πάρεις σειρά κι εσύ ο ανάπηρος που το κράτος σου κόβει το επίδομα γιατί δεν είσαι πλέον παραγωγικός,θα πάρεις μετά θέση και εσύ ο συνταξιούχος γιατί η οικονομία δεν σε αντέχει άλλο και δεν γίνεται διαφορετικά,θα πάρεις σειρά και εσύ ο ιδεολογικά διαφορετικός γιατί ένας  είναι ο δρόμος και δεν χωράνε αποκλίσεις.Τον φασισμό τσαλαπάτησε τον τώρα.Αύριο θα είναι αργά

Οδός Αχαρνών

UPDATED

Η επίθεση των ναζί καναλιών κάθε απόγευμα στους μετανάστες, είναι συντονισμένη και απόλυτα στοχευμένη.Το έργο μας θυμίζει τους κύκλους της ιστορίας. Οι ομοιότητες ανατριχιαστικές. Πιασάρικο τώρα που μας τελείωσε η εγκεφαλική πλύση του psi και πρέπει να ξεκινήσει άμεσα ο εκφασισμός της κοινής γνώμης μέρες εκλογών που είναι. Απάνθρωπο ,αντιδημοκρατικό,μονόπλευρο δεν έχει σημασία για τα γαμημένα δημοσιογραφικά κτήνη. Δεν έφτανε όλη η νεοφιλελεύθερη βρωμιά που μας σκίζει καθημερινά με το έτσι θέλω ,ήρθαν και οι ναζιστικές πρακτικές να θυμίσουν τις θηριωδίες στις οποίες μπορεί να φτάσει μια κυβέρνηση . Άνθρωποι ταλαιπωρημένοι από τα χτυπήματα μιας ετεροκαθορισμένης μοίρας,πεινασμένοι,στοιβαγμένοι σε υπόγεια χωρίς καμιά στοιχειώδη άνεση,γίνονται τα εξιλαστήρια θύματα στον κυβερνητικό ολετήρα των ημερών. Μαζί τους και χιλιάδες ημεδαποί περιμένουν να πάρουν σειρά,αποδεικνύοντας πως δεν έχει καμιά σημασία η εθνικότητα,το χρώμα,η θρησκεία για τα συμφέροντα που ηγεμονεύουν. Σε μια χώρα που περήφανα διατυμπανίζει το trademark του πολιτισμού ,ο ίδιος ο πολιτισμός φαίνεται να αργοπεθαίνει.

Στον αντίποδα του εφιάλτη οι ονειρικές ορδές των αλλοδαπών με τα πεντακάθαρα ρούχα ,τις υπερσύγχρονες κάμερες και τα ευρώ στην τσέπη αντιμετωπίζονται ως το μάνα της οικονομικής σωτηρίας,ως το επιστέγασμα του καταναλωτικού πολιτισμού all in one στον οποίο πρέπει να βαράμε προσοχές και να χαμογελάμε με το ζόρι μη τυχόν και αυτός θυμώσει και δεν μας κάνει την τιμή να ξοδέψει τα πολύτιμα αργύρια του. Σχολεία υπό την καθοδήγηση πολιτισμένων δημοσιογράφων.με ένα ζεστό μύριο στην τράπεζα βεβαίως βεβαίως, υποδέχονται ορδές τουριστών όπως οι πρωτόγονοι υποδέχονταν τους πολιτισμένους λευκούς “σωτήρες” . Μια ολόκληρη χώρα περήφανα προτάσσει από την μια τη δουλική φιλοξενία της στο τουριστικό χρήμα και από την άλλη το στρατόπεδο συγκέντρωσης στην καταδιωκόμενη εξαθλίωση. Ακροδεξιά καθάρματα βγάζουν όλο το μίσος τους σε δυστυχισμένους ανθρώπους,αλλά υποτάσσονται σαν υπάκουα σκυλάκια στο κεφάλαιο απ’ όπου και αν προέρχεται.

Στο παραπάνω βίντεο μια τρανσέξουαλ τολμάει να βγει στις “επικίνδυνες” γειτονιές τις οποίες όπως  πληροφορούν τα κανάλια δεν μπορείς να διασχίσεις χωρίς την συνοδεία τουλάχιστον μιας διμοιρίας οπλισμένων μπράβων,για να αποδείξει πως αυτά που μας χωρίζουν είναι ασήμαντα μπροστά σε αυτά που μας ενώνουν.

Η Σχολή της Φρανκφούρτης και η κριτική θεωρία

Η Σχολή της Φρανκφούρτης και η κριτική θεωρία

του Θανάση Τσακίρη

Η «Σχολή της Φρανκφούρτης» πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη καθώς στο Πανεπιστήμιο της πόλης στεγαζόταν το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, που είχαν ιδρύσει το 1923 οι Felix Weil (ο πλούσιος πατέρας του οποίου πρόσφερε τα κεφάλαια ίδρυσης και λειτουργίας του), Max Horkheimer, Theodore Adorno, Herbert Marcuse και Erich Fromm. Οι αναλύσεις της σχολής οφείλουν πολλά στα γραπτά του Μαρξ, ιδιαίτερα της πρώτης Χεγκελιανής περιόδου του και, κυρίως, την έννοια της «αλλοτρίωσης». Επιπλέον ενδιαφέρονταν για την ψυχανάλυση, την οποία προσπάθησαν να συνδέσουν με το Μαρξισμός, κάτι που οι δογματικοί Μαρξιστές απέρριπταν μετά βδελυγμίας. Αυτές οι επιρροές είναι φανερές στην άποψή τους για τις κοινωνικές επιστήμες, στην κριτική τους για την μαζική κουλτούρα και τη θέση της τελευταίας στα πλαίσια μιας «διευθυνόμενης κοινωνίας».
Το πρώτο μεγάλο πρόγραμμα που έφερε σε πέρας η σχολή αφορούσε τη μελέτη της εξουσίας με αναφορά στα άτομα που πρόθυμα αλλά χωρίς λογική υποτάσσονται στα αυταρχικά καθεστώτα και τις ηγεσίες τους. Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν το 1936 σε ένα δίτομο έργο με τίτλο «Μελέτη της εξουσίας και της οικογένειας» και σε μια σειρά μελέτες για το ναζισμό και το φασισμό.
Ένα νέο στοιχείο που έφεραν στην επιφάνεια από το έργο του Μαρξ ήταν ότι οι θεωρίες του για το χρήμα, την αξία, την ανταλλαγή και το φετιχισμό του εμπορεύματος δεν ισχύουν μόνο στο πεδίο της οικονομία αλλά επεκτείνονται σε ολόκληρο το πεδίο των κοινωνικών σχέσεων, δηλαδή θεωρούν ότι οι ανθρώπινες σχέσεις, ιδιωτικές και δημόσιες, κυριαρχούνται από ανταλλακτικές αξίες και εμπορευματικές μορφές. Τόνισαν ότι η κοινωνία και ο κόσμος βαδίζουν προς τη δημιουργία μιας «ολοκληρωτικά διευθυνόμενης οικονομίας με την εξέλιξη του καπιταλισμού σε μονοπωλιακό και με την ανάπτυξη του νέου βιομηχανικού κράτους. Σ’ αυτή την πορεία, σημαντικό θεωρούσαν το ρόλο που παίζει η τεχνολογία, οι τεράστιες επιχειρήσεις και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ενημέρωσης. Άνοιγε έτσι ο δρόμος για την παρακμή της δημοκρατίας και τη διάβρωση ως ολική απώλεια της ηθικής υπευθυνότητας των ατόμων. Η ταυτόχρονη ανάπτυξη του καπιταλισμού και της γραφειοκρατίας οδηγούσαν στην εγκαθίδρυση νέων μορφών ελέγχου.

Continue reading