Ελεγεία στον Βεελζεβούλ

Βεελζεβούλ ,Διάβολε,Αριμάν ή όπως σε ονομάζουν τέλος πάντων τα πρόβατα,κατέβα να δείξεις στο ηλίθιο αρσενικό πλάσμα, αυτό το ασήμαντο μόριο μέσα στα άπειρα τετραγωνικά του σύμπαντος που έφτιαξε με αχυρένια αγάπη ο Δημιουργός για την πάρτη του, τι σημαίνει επανάσταση.

Του έδωσες κάποιο ενδιαφέρον εκεί πάνω στον βαρετό παράδεισο,του έμαθες πως η γνώση αποκτιέται δια της αμφισβήτησης,του φανέρωσες πως η γυναίκα δεν είναι αμαρτωλό ημίζωο, του έδειξες τον δρόμο για την ελευθερία ,έλα και δω στον πραγματικό κόσμο να κάνεις ξανά τα θαυματά σου.

Το λευκό αρσενικό βλακόμετρο που έφτιαξε ο φασίστας  θεός ,παραμένει βλακόμετρο μετά από χιλιάδες εξελικτικά χρόνια και χρειάζεται πάλι ένα μικρο σπρώξιμο για να ξεφύγει από την ακινησία του.

Άσχετα αν τον γλίτωσες από την εξουσία του αφέντη θεού στον παράδεισο, ο λευκός βλάκας αποκοιμήθηκε με το που πάτησε το πόδι του στη Γη , γιαυτό έλα να του θυμίσεις πάλι το κόλπο τώρα που τα πάντα φαίνονται έτοιμα να πνιγούν στο αίμα. Κι αν δεν έρθει τώρα το τέλος , θα έρθει αύριο ,ή μεθαύριο. Η (λευκή) δυστυχισμένη δημιουργία του πανάγαθου θεού δεν φαίνεται να αναγνωρίζει παρά τους τόνους αγιοσύνης,ταμάτων και θαυμάτων ,πόσο σύντομα το τώρα τέμνεται με το αύριο.

Εκατομμύρια άμυαλα σώματα προσεύχονται στον καλό θεούλη εδώ και χιλιετίες ώστε να τους φυλάει από εσένα τον κακό, αλλά είναι τελικά ο καλός θεούλης που τους γράφει κανονικά και τους αφήνει στην εδώ ζωή να τυραννιούνται καθημερινά ψάχνοντας στα σκουπίδια, ή να γίνονται χίλια κομμάτια από τις βόμβες της αγάπης του.

Αυτό σημαίνει να προσεύχεσαι επί ώρες για τον φαντασιακό κόσμο και να παραμένεις και νηστικός και μαλάκας εντός του πραγματικού.

Πως θα γλυτώσουμε απ’ όλες αυτές τις περιποιημένες χωρίστρες που δημιουργούν μια κυκλική ,βολική για τους ίδιους κατάσταση, ώστε να διαιωνίζουν την βασιλεία του σφάχτη θεού τους;

Πως θα γλυτώσουμε από τα δολοφονικά παιδάκια που ανατρέφονται με σκοπό να κληρονομήσουν τα όπλα από την προηγούμενη γενιά;

Πως θα γλυτώσουμε από αυτούς που κλαίνε επειδή τους αποκαλύφτηκε το μυστικό της αιώνιας δουλείας; Από αυτούς που εκμεταλλεύονται αυτούς που κλαίνε; Από αυτούς που πιστεύουν πως πράττουν το σωστό μπήγοντας το μαχαίρι σε ανθρώπινες σάρκες;Από αυτούς που λιώνουν μπροστά σε μιά βιτρίνα;

Πως θα γλυτώσουμε από όλες αυτές τις θεούσες με τις αθώες προθέσεις και τις γεμάτες τραπεζικές καταθέσεις;

Σε κάποιες χώρες τα τέλεια-βλαμμένα κτίσματα του φασίστα θεού, αρχίζουν και εμφανίζουν ανησυχητικές ρωγμές αμφισβήτησης στις καταναλωτικές ψυχές τους.

Στην Βραζιλία ,Τουρκία,Ισπανία,Μπαχρέιν, Ελλάδα,Βουλγαρία,Αίγυπτος  και ο κατάλογος ίσως να εμπλουτιστεί στο μέλλον με περισσότερους άπιστους. Ακόμα και στην αγαπημένη χώρα του πανάγαθου, τις ΗΠΑ ,κάποια υποκείμενα άρχισαν να βλέπουν με καχυποψία τα αγιασμένα όπλα που σκορπούν την τρομοδημοκρατία.

Κάποιοι που ήσαν έτοιμοι να κατακτήσουν την βασιλεία των ουρανών , σήμερα σέρνονται σε βρώμικα στενά ,ψάχνουν την φτηνή πρέζα και αισθάνονται καταραμένοι.

Η βολεμένη θεία που πήγαινε κάθε Κυριακή με τα ανίψια στη ευαγγελική εκκλησία της αγάπης , τώρα είναι αναγκασμένη να ζει σ’ ένα τροχόσπιτο γεμάτο μίσος.

Διάβολε μην αργείς.Έτοιμοι είμαστε να σου χαρίσουμε την ψυχή μας .Αυτή που προορίζαμε για τον Τύραννο, καλύτερα να την δωρίσουμε σ’ εσένα τον επαναστάτη.

Advertisements

10 thoughts on “Ελεγεία στον Βεελζεβούλ

  1. Χαχα, έχεις πλάκα, και ευφυϊα!

    Να μείνω σε αυτό:

    “Εκατομμύρια άμυαλα σώματα προσεύχονται στον καλό θεούλη εδώ και χιλιετίες ώστε να τους φυλάει από εσένα τον κακό, αλλά είναι τελικά ο καλός θεούλης που τους γράφει κανονικά και τους αφήνει στην εδώ ζωή να τυραννιούνται καθημερινά ψάχνοντας στα σκουπίδια, ή να γίνονται χίλια κομμάτια από τις βόμβες της αγάπης του”.

    Ίσως η καλοσύνη είναι και μια αδυναμία. Ίσως αν είσαι ανίκανος να κάνεις το κακό, να εσωστρέφεσαι, δηλαδή να καταφεύγεις στην προσευχή, που κατά τη γνώμη μου είναι μια επίκλιση στις εσωτερικές σου δυνάμεις. Ο “θεός” μπορεί και να είναι ο δυνατός εαυτός, που σε εμψυχώνει τη δύσκολη στιγμή.

    Αλλά κυρίως είναι ο φόβος που φυλάει τα έρμα, και λιγότερο η ανικάνοτητα για το κακό.

    Πάντως σπουδαίος ο προβληματισμός σου!

    • νο11 says:

      κκ βασικά έχω σιχαθει με την επικαιροτητα και το εχω ριξει στην ανοησια.Ειπα δεν θα ξαναγραψω τιποτα και θα αφησω το μπλογκ να πεθανει, αλλα οι αυπνιες σε συνδιασμο με τη ζεστη, καπως πρεπει να καταπολεμηθουν.Εγω οπως θα εχεις καταλαβει δεν πιστευω σε κανενα θεο αρα δεν πιστευω και στο αντιθετο του ,τον διαβολο.Το κειμενο ειναι επηρεασμενο απο μια συνεντευξη της καλλιτεχνιδας σατανιστριας Diamanda Galas της οποιας τα λαιβ σοου ειναι ουσιαστικα τελετες αφιερωμενες στον εωσφορο.

      Τωρα για αυτο που γραφεις σχετικα με την προσευχη.Εγω νομιζω πως οι περισσοτεροι απο αυτους που προσευχονται ,δηλαδη οι πιστοι ,το κανουν γιατι ειναι απλα ηλιθιοι.Αγνοουν εν γνωση τους πως ειναι αδυνατον να ξεγελασεις τον κυριο απο τη στιγμη που γνωριζει πως γνωριζεις τι εστι αμαρτια , και πανε εκ του πονηρου(νατος παλι ο κακος) να μηδενισουν το αμαρτωλο κοντερ τους 🙂

      • Καλά, κι εγώ αντίστοιχες σκέψεις κάνω, άστα, είναι η ζέστη όπως λες είναι και η κωλοκατάσταση. Τέσπα…

        Απατεώνες και οι προσευχόμενοι!

  2. Στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής του Τυφλού παρουσιάζεται ένα θαυμαστό γεγονός. Ένας εκ γενετής τυφλός αποκτά με τη θαυματουργική επέμβαση του Ιησού Χριστού την όρασή του. Και το γεγονός της θεραπείας του γίνεται αφετηρία σωτηρίας, η οποία στο τέλος του ευαγγελικού αναγνώσματος εκφράζεται διά της ομολογίας της πίστεώς του. Ο Χριστός τον ρωτά: «Συ πιστεύεις εις τον Υιόν του Θεού»; Και ο τυφλός τότε κατορθώνει να δει όχι μόνο το επίγειο, αλλά και το φως της Θεότητος: « Πιστεύω Κύριε· και προσεκύνησεν αυτώ».

  3. ‘Όταν είσαι λυπημένος, το φως που ο Ίδιος ο Θεός όρισε σαν το μέσο για τη σωτηρία του κόσμου είναι αμυδρό και μουντό και κανένας δε γελά, επειδή όλα τα γέλια δεν μπορούν παρά να αντηχούν τα δικά σου.

  4. Χρόνος συγγραφής δεν μπορεί να ορισθεί ακριβώς. Πάντως εμπίπτει κατά τα πρώτα έτη της αιχμαλωσίας των Ισραηλιτών και απαγωγής τους στην Ασσυρία κατά το τέλος του 8ου αιώνα π. Χ. επειδή ο Τωβίτ δηλώνεται ότι έζησε επί του βασιλιά Σαλμανασάρ. Αυτά μεν ως προς τη συγγραφή του πρωτοτύπου. Απλή όμως παρατήρηση των διαφόρων μερών του βιβλίου μας πείθει ότι το βιβλίο αυτό πέρασε από πολλά στάδια για μεγάλη περίοδο χρόνου μέχρις ότου λάβει την παρούσα μορφή του, από κάποιο χέρι που είχε τη Θεία Επιστασία. Ο μεν συγγραφέας του βιβλίου αυτού όπως είναι σήμερα είναι άγνωστος. Και ο χρόνος της τελικής αυτής μορφής του, τοποθετείται από το 250 ως το 150 π. Χ. Ως ανώτατο όριο τοποθετείται το 250 π. Χ. επειδή τότε έγινε η μετάφραση των Ο’ στην οποία συμπεριλαμβάνεται και το παρόν βιβλίο. Και μάλιστα η τελική του μορφή δεν υπολογίζεται αργότερα από το 150 μ. Χ., επειδή δεν κάνει ούτε καν νύξη για τους Μακκαβαίους, τους Φαρισαίους και τη νοοτροπία της εποχής τους.

  5. Θ’ ακολουθήσει τότε φοβερός πόλεμος μεταξύ του αντιχρίστου και του Δεσπότου Χριστού. Μόλις δηλαδή αντιληφθεί ο αντίχριστος ότι ο κόσμος πλησιάζει στο τέλος του, θα κάνει μανιασμένος αντίπραξη στον ουρανό: θα ρίξει αστραπές και βροντές και θα κάνει τέτοιους κτύπους, ώστε από τον ήχο της βοής να δονείται το σύμπαν και να αντηχεί φοβερά. Ποιος τότε, παιδί μου, δεν θα φοβηθεί και δεν θα φρίξει; Μακάριοι θα είναι, όπως είπα προηγουμένως, εκείνοι, των οποίων δεν θα κλονισθεί η πίστις στον Χριστό, τον αληθινό Θεό μας, που σαρκώθηκε και γεννήθηκε απ’ την αγία παρθένο Μαρία. Μακάριοι επίσης εκείνοι που θα πεθάνουν για την αγάπη του Χριστού και θα ελέγξουν θαρρετά τον δράκοντα και την πλάνη του. Μακάριοι όσοι θα υψώσουν το ανάστημά τους εναντίον του και θα ελέγξουν με γενναιότητα τα ατοπήματά του….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s