Το καλοκαίρι των ΟΥΓΚ

ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!

Η εθνική ενότητα των αρχιμαφιόζων εκατομμυριούχων ,του καλλιτεχνικού εσμού, του βαθέως κράτους, των ταγμάτων ασφαλείας ,των κομματόσκυλων και των ουγκανών οπαδών των ποδοσφαιρικών Α.Ε ,εξέδωσε την παρακάτω οδηγία.
Παρακαλούνται οι άστεγοι να προσέχουν ιδιαίτερα αυτές τις γιορτινές ημέρες της εθνικής ενότητας, διότι παραμονεύει ο κίνδυνος να τσαλαπατηθούν από τις ορδές των υπερήφανων και απροσκύνητων οπαδών. Επειδή τα νοσήλια κοστίζουν και τα δανεικά τελείωσαν, παρακαλούνται όλοι οι άστεγοι να εξαφανιστούν ή να αφανιστούν για το καλό της πατρίδος. Εκτός των άλλων,η ομαλή προσέλευση των ουγκανών στο κέντρο της πόλης εμποδίζεται από τις χαρτόκουτες ενώ η δυσωδία από την απλυσιά σας ,είναι αφόρητη.

Για όλα τα υπόλοιπα σκουπίδια του περιθωρίου(πρεζάκια,πουτάνες ,μετανάστες κακής ποιότητας κτλ) -που παρά την κυβερνητική πολιτική της εθνοκάθαρσης αυτά για έναν μυστήριο λόγο είναι ακόμα ζωντανά,οποιαδήποτε όχληση προκαλέσουν στα ουγκανά της εθνικής ενότητας ,θα τιμωρηθεί με βαριές ποινές φυλάκισης.

Όσοι βρίσκονται σε άθλια οικονομική κατάσταση(απέθαντοι κι αυτοί  ρε φούστη μου),παρακαλούνται να κάνουν λίγη ακόμα υπομονή καταναλώνοντας εθνική υπερηφάνεια ,μέχρι η κυβέρνηση να ολοκληρώσει τα ολοκαίνουρια στρατόπεδα υψίστης ασφαλείας που ετοιμάζει.

Λόγω καλοκαιριού και με αφορμή την πανεθνική ποδοσφαιρική εορτή, τηλεοπτικά συνεργεία απ όλο τον κόσμο βρίσκονται στο κέντρο της πρωτεύουσας και σε όλα τα κοσμικά νησιά για να διαφημίσουν την εθνική μας ενότητα,τα εθνικά μας πάρτι,τους εθνικούς μας κώλους , τις εθνικές μας σαμπάνιες κτλ. Όλοι εσείς οι φτωχομπινέδες πρέπει να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στις εξόδους σας ,γιατί υπάρχει η περίπτωση να βρεθείτε κατά λάθος μέσα σε κάποιο διεθνές τηλεοπτικό κάδρο ή μπροστά σε κανένα μη ελεγχόμενο μικρόφωνο. Γιαυτό καλύτερα να μείνετε κλεισμένοι εντός της οικίας σας καθ όλη την διάρκεια του καλοκαιριού.

Σταματήστε να μας ενοχλείτε ,η εικόνα της χώρας δεν πρέπει για κανένα λόγο να αμαυρωθεί.

 

Advertisements

H εργασία ,ο καταναλωτισμός και οι νεόπτωχοι

 (απόσπασμα από το  βιβλίο του Ζ.Μπάουμαν)

Σε μια καταναλωτική κοινωνία, η «κανονική ζωή» είναι η ζωή των καταναλωτών, οι οποίοι είναι απορροφημένοι με το να κάνουν τις επιλογές τους μεταξύ του εντυπωσιακού εξοπλισμού των ευκαιριών για ηδονικές αισθήσεις και ζωηρές εμπειρίες που επιδεικνύονται δημόσια.

«Ευτυχισμένη ζωή» θεωρείται το άρπαγμα όσο περισσότερων ευκαιριών είναι δυνατό, να μην αφήνεις να σου διαφεύγουν παρά μόνο ελάχιστες ή καμία. Η ουσία είναι να αρπάξεις τις ευκαιρίες για τις οποίες μιλάνε όλοι, συνεπώς τις πιο ποθητές, την ίδια στιγμή με τους άλλους, και κατά προτίμηση πριν από τους άλλους.Όπως σε όλα τα άλλα είδη κοινωνιών, οι φτωχοί της καταναλωτικής κοινωνίας είναι άνθρωποι χωρίς πρόσβαση στην κανονική ζωή, για να μην μιλήσουμε για την ευτυχισμένη ζωή. Εντούτοις, στην καταναλωτική κοινωνία η απουσία πρόσβασης σε μια ευτυχισμένη ή απλώς κανονική ζωή σημαίνει ότι είσαι manqui καταναλωτής, ή ατελής καταναλωτής.Έτσι, οι φτωχοί της καταναλωτικής κοινωνίας προσδιορίζονται κοινωνικά, αλλά και αυτοορίζονται, κατά κύριο λόγο, ως μειονεκτικοί, ελαττωματικοί, μισεροί —με άλλα λόγια ανεπαρκείς— καταναλωτές.
Σε μια κοινωνία καταναλωτών, στην κοινωνική υποβάθμιση και την «εσωτερική εξορία» οδηγεί πάνω απ’ όλα η ανεπάρκεια του προσώπου ως καταναλωτή.Είναι αυτή η ανεπάρκεια,αυτή η αδυναμία να συμπεριφέρεσαι σύμφωνα με τα καθήκοντα του καταναλωτή, που μετατρέπεται σε πικρία και στην αίσθηση ότι έχεις χάσει το τρένο, ότι είσαι απόκληρος ,ταπεινωμένος, ότι είσαι αποκομμένος και αποκλεισμένος από το κοινωνικό φαγοπότι στο οποίο οι άλλοι έχουν κερδίσει το δικαίωμα να συμμετέχουν. Το ξεπέρασμα αυτής της ανεπάρκειας του προσώπου ως καταναλωτή πιθανόν είναι η μόνη θεραπεία,η μοναδική διέξοδος από μια ταπεινωτική δοκιμασία.
Όπως ανακάλυψαν οι Peter Kelvin και Jo an na Ε. Jarett στην πρωτοποριακή μελέτη τους για τις κοινωνικοψυχολογικές επιπτώσεις της ανεργίας σε μια καταναλωτική κοινωνία,μία πτυχή της κατάστασης είναι ιδιαίτερα οδυνηρή για τους ανθρώπους που δεν έχουν εργασία:«Μια φαινομενικά άπειρη ποσότητα ελεύθερου χρόνου» συνοδευόμενου από την «αδυναμία να τον χρησιμοποιήσεις».«Μεγάλο μέρος της μέρα με τη μέρα ύπαρξης είναι αδόμητο»,αλλά οι άνεργοι δεν έχουν τα μέσα για να δομήσουν την ύπαρξή τους με έναν τρόπο που να της προσδίδει νόημα, ικανοποίηση και αξία:
Η αίσθηση της απομόνωσης μέσα στο σπίτι είναι ένα απότα πιο συχνά παράπονα των ανέργων […]. Ο άνεργος άνδρας δεν θεωρεί απλώς τον εαυτό του βαριεστημένο και απογοητευμένο [αλλά] το να θεωρεί τον εαυτό του κάτιτέτοιο (όπως επίσης και να είναι πραγματικά έτσι) τον καθιστά οξύθυμο. Αυτό γίνεται ένα σύνηθες γνώρισμα της μέρα με τη μέρα ύπαρξης του άνεργου άνδρα.
Σε μία έρευνά του ο Stephen Hutchens, στις ερωτήσεις του προς νέους και νέες που ήταν άνεργοι, έλαβε τις ακόλουθες απαντήσεις για τα αισθήματα τους σχετικά με τη ζωή που έκαναν:«Βαριόμουν, έπεφτα εύκολα σε κατάθλιψη— τον περισσότερο καιρό απλώς καθόμουν σπίτι και κοιτούσα την εφημερίδα». «Δεν έχω χρήματα, ή δεν έχω αρκετά χρήματα. Πραγματικά βαριέμαι». «Μένω πολλές ώρες ξαπλωμένος, εκτός εάν πάω να δω φίλους και πάμε στην παμπ όταν έχουμε κάποια χρήματα — όχι όμως αρκετά για να κοκορευόμαστε».

Ο Hutchens ανακεφαλαιώνει τα ευρήματά του με τοπαρακάτω συμπέρασμα: «Σίγουρα η πιο δημοφιλής λέξη που χρησιμοποίησαν για να περιγράφουν την εμπειρία της ανεργίας είναι “βαρετό” […]. Η ανία και τα προβλήματα με το χρόνο- να μην έχεις “κάτι να κάνεις” […]».
Ο κόσμος των καταναλωτών δεν έχει χώρο για την ανία και η καταναλωτική κουλτούρα καταβάλλει προσπάθεια για να την εξαλείψει. Μια ευτυχισμένη ζωή, όπως αυτή ορίζεται από την καταναλωτική κοινωνία, είναι μια ζωή διασφαλισμένη ενάντια στην ανία, μια ζωή όπου συνεχώς «κάτι συμβαίνει », κάτι καινούργιο, συναρπαστικό, κάτι συναρπαστικό επειδή είναι καινούργιο. Η αγορά καταναλωτικών αγαθών, ο πιστός σύντροφος και το απαραίτητο συμπλήρωμα της καταναλωτικής κουλτούρας, σε διασφαλίζει απέναντι στην οργίλη διάθεση, την πλήξη, τον υπερκορεσμό, τη μελαγχολία,την αδιαφορία, το μπούχτισμα, την απογοήτευση — όλες τις χρόνιες κακοδαιμονίες που κάποτε στοίχειωναν τη ζωή της αφθονίας και της άνεσης. Η αγορά καταναλωτικών αγαθών διασφαλίζει ότι ποτέ κανένας δεν θα απογοητευτεί ή θα αισθανθεί απαρηγόρητος επειδή «θα τα έχει δοκιμάσει όλα» και θα έχει έτσι εξαντλήσει τη δεξαμενή των ηδονών που η ζωή έχει να του προσφέρει.
Όπως τόνισε ο Φρόυντ πριν από την έναρξη της καταναλωτικής εποχής, αυτό που ονομάζουμε κατάσταση της ευτυχίας δεν υπάρχει.Είμαστε ευτυχισμένοι μόνο για μια σύντομη στιγμή, όταν ικανοποιούμε μια ενοχλητική ανάγκη, αμέσως μετά ωστόσο η ανία εδραιώνεται και πάλι. Το αντικείμενο της επιθυμίας χάνει τη γοητεία του από τη στιγμή που η αιτία για την οποία το επιθυμούμε έχει εξαφανιστεί.Εντούτοις, η αγορά καταναλωτικών αγαθών αποδείχτηκε πολύ πιο επινοητική από την ευρηματικότητα του Φρόυντ. Κατάφερε ως διά μαγείας να δημιουργήσει την κατάσταση της ευτυχίας την οποία ο Φρόυντ θεωρούσε ανέφικτη. Αυτό το κατόρθωσε γιατί είδε ότι οι επιθυμίες διεγείρονταν πολύ πιο γρήγορα από το χρόνο που χρειάζονται για να κατευναστούν,και τα αντικείμενα της επιθυμίας αντικαθίστανται πιο γρήγορα από το χρόνο που χρειαζόταν κάποιος για να αισθανθεί ανία και ενόχληση από την κατοχή τους. Να μην αισθάνεσαι ποτέ ανία είναι ο κανόνας της ζωής του καταναλωτή.
Αυτός είναι ένας ρεαλιστικός κανόνας, ένας εφικτός στόχος. Έτσι, αυτοί που δεν κατορθώνουν να πετύχουν το στόχο θα πρέπει να οικτίρουν μόνο τον εαυτό τους, ενώ γίνονται εύκολος στόχος της περιφρόνησης και της αποδοκιμασίας των άλλων.
Για να ανακουφιστεί η ανία χρειάζονται χρήματα— πολλά χρήματα εάν η ευχή είναι να αποσοβηθεί μια και καλή το φάσμα της ανίας, να προσεγγιστεί η «κατάσταση της ευτυχίας». Η γέννηση μιας επιθυμίας είναι δωρεάν, αλλά για να επιθυμείς με ρεαλιστικούς όρους, και έτσι να βιώνεις την επιθυμία ως κατάσταση ηδονική, απαιτούνται πόροι. Γιατρικά εναντίον της ανίας δεν είναι διαθέσιμα μέσω των συνταγών του εθνικού συστήματος υγείας. Το χρήμα είναι το εισιτήριο για μέρη όπου προωθούνται οι θεραπείες για την ανία (όπως τα εμπορικά κέντρα, τα πάρκα αναψυχής ή τα κέντρα υγείας και γυμναστικής).Είναι οι χώροι στους οποίους η παρουσία και μόνο είναι πιο αποτελεσματικό προληπτικό φάρμακο που θα αποτρέψει την εκδήλωση της ασθένειας.
Ο κύριος προορισμός αυτών των χώρων είναι να διατηρήσουν τις επιθυμίες σε κατάσταση συνεχούς βρασμού, άσβεστες και αδύνατον να κατασβεστούν, όμως βαθύτατα απολαυστικές χάρη στην προσδοκώμενη ικανοποίηση. Έτσι λοιπόν η ανία είναι η ψυχολογική απόρροια άλλων παραγόντων σχετικών με τη διαστρωμάτωση που χαρακτηρί-ζουν την καταναλωτική κοινωνία: η ελευθερία επιλογής και η πληθώρα επιλογών, η ελευθερία κίνησης, η ικανότητα να ακυρώσεις το χώρο και να δομήσεις το χρόνο. Εφόσον συνιστά την ψυχολογική διάσταση της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, το πιθανότερο είναι ότι αυτοί που βρίσκονται στα κατώτερα κλιμάκια της κοινωνικής ιεραρχίας θα αισθανθούν την ανία με έναν τρόπο που θα είναι πιο οδυνηρός και θα την αποδοκιμάσουν με μεγαλύτερη οργή.

Η απελπισμένη επιθυμία να διαφύγεις από την ανία ή να τη μετριάσεις είναι επίσης πιθανόν ότι θα είναι το κύριο κίνητρο της δράσης τους.Εντούτοις, οι πιθανότητες να μην επιτύχει η δράση τους τους αντικειμενικούς της στόχους είναι υψηλές. Οι συνήθεις θεραπείες εναντίον της ανίας δεν είναι προσβάσιμες από τους φτωχούς, ενώ όλα τα ασυνήθιστα, αντικανονικά ή και-νοτόμα αντίμετρα είναι καταδικασμένα να καταγραφούν ως παράνομα και να επιφέρουν επί των χρηστών τους τις ποινικές διώξεις των υπερασπιστών του νόμου και της τάξης.Παραδόξως —ωστόσο, αν το καλοσκεφτούμε, όχι και τόσο -το να προκαλείς τη μοίρα σου μέσω της αμφισβήτησης των δυνάμεων του νόμου και της τάξης λειτουργεί για τους φτωχούς όπως για τους πλουσίους οι καλοπροαίρετες περιπέτειες εναντίον της ανίας, στις οποίες η ποσότητα της επιθυμίας και των επιτρεπόμενων κινδύνων είναι προσεκτικά εξισορροπημένα.
Εάν το συστατικό γνώρισμα της δοκιμασίας του φτωχού είναι ότι ζει ως ατελής καταναλωτής, πολύ λίγα πράγματα μπορούν να κάνουν συλλογικά όσοι ζουν σε μια στερημένη γειτονιά για να επινοήσουν εναλλακτικούς τρόπους δόμησης του χρόνου τους, ιδιαίτερα με τρόπο που να αναγνωρίζεται ότι έχει νόημα και ότι είναι ικανοποιητικός.

Η κατηγορία της οκνηρίας, που πάντοτε υπερίπταται επικίνδυνα κοντά στα υποστατικά των ανέργων, θα μπορούσε να καταπολεμηθεί (και είναι αξιοσημείωτο ότι έτσι έγινε κατά τη διάρκεια της ΜεγάληςΎφεσης στη δεκαετία του 1930) με υπερβολικές, κραυγαλέες και τελικά τελετουργικές δράσεις απασχόλησης, κυρίως γύρω από το σπίτι—να σφουγγαρίζεις πατώματα, να πλένεις τοίχους, παράθυρα και κουρτίνες, τις φούστες και τα παντελόνια των παιδιών, να περιποιείσαι τον κήπο. Δεν υπάρχει ωστόσο τίποτα που μπορείς να κάνεις για να αντισταθείς στο στίγμα και την ντροπή του να είσαι ατελής καταναλωτής, ακόμα και μέσα στο γκέτο των παρόμοια μισερών καταναλωτών.

Η ανταπόκρισή σου στο επίπεδο που θέτουν οι γύρω σου δεν επαρκεί, εφόσον οι κανόνες της ευπρέπειας τίθενται και συνεχώς επαυξάνονται από τις καθημερινές εφημερίδες και τις γυαλιστερές τηλεοπτικές διαφημίσεις, που επί εικοσιτετραώρου βάσεως διακηρύσσουν την ευδαιμονία του καταναλωτή, και όλα αυτά συμβαίνουν μακριά από το πεδίο επιτήρησης της γειτονιάς. Κανένα από τα υποκατάστατα που θα μπορούσε να επινοήσει μέσω της εφευρετικότητάς της η γειτονιά δεν είναι δυνατό να αντισταθεί στον ανταγωνισμό, να εγγυηθεί την αυτοϊκανοποίηση και να μετριάσει τον πόνο της εκτυφλωτικής κατωτερότητας. Η εκτίμηση της επάρκειας κάποιου ως καταναλωτή είναι ελεγχόμενη εξ αποστάσεως και το δικαστήριο της κοινής γνώμης της γειτονιάς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ετυμηγορία.