Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα;



http://anergoigeitonion.espivblogs.net

Advertisements

Ομερτά από τα μέσα ενημέρωσης για τους δύο απέναντι κόσμους του MADWALK

Δύο απέναντι κόσμοι συναντήθηκαν έξω από τη φιέστα MADWALK που διοργάνωσε ο επιχειρηματίας Ανδρέας Κουρής σε νυχτερινό μαγαζί της οδού Πειραιώς.
Από τη μια κόσμος της γκλαμουριάς και της αστραφτερής χλιδής. Ο απομακρυσμένος από τη βάρβαρη καθημερινότητα της κοινωνίας σάπιος κόσμος της showbiz, από το χώρο της μόδας και της μουσικής βιομηχανίας, που η ύπαρξή του στηρίζεται και τροφοδοτείται αποκλειστικά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Κι από την άλλη, ένας άλλος κόσμος που προέρχεται βαθιά μέσα από την κοινωνία. Κάποιοι από τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους της χώρας -στην προκειμένη εμείς οι απολυμένοι/ες των Metropolis – μαζί με εργαζόμενους και άνεργους  από σωματεία, εργατικές συλλογικότητες και συνελεύσεις γειτονιών που βρέθηκαν εκεί αλληλέγγυοι για να διαδηλώσουν ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία του κάθε Ανδρέα Κουρή.

Ανεργία και ζητιανιά

Είναι ιδιαίτερα αποκρουστική η εθελοδουλική στάση μιας μεγάλης μερίδας ανέργων μπροστά στον ολοένα και αυξανόμενο κίνδυνο της ατομικής εξαθλίωσης.Συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα από την περιήγηση στο διαδίκτυο και τα απολίτικα συνθήματα «θέλω δουλειά»(περισσότερη εκμετάλλευση ,περισσότερη υποταγή ,παράδοση άνευ όρων στον αφέντη).

Τα αποτελέσματα των μνημονίων είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού,αυτό που δεν είναι ορατό είναι η διάθεση για να αλλάξει κάτι,έστω το ελάχιστο δυνατό όχι τίποτα το εξτρεμιστικό,από την πλευρά της μεγάλης μάζας των άνεργων.

Η μοιρολατρία σε συνδυασμό με την στοχευμένη προπαγάνδα των ΜΜΕ ,έχουν κρατήσει μακριά την άνεργη πλειοψηφία από τις ως τώρα κοινωνικές δράσεις,διαδηλώσεις κτλ. Η αλήθεια είναι πως οι ξεπουλημένοι -εξευτελισμένοι εργατοπατέρες είναι ένας ακόμα βασικός αποτρεπτικός παράγοντας ,αλλά έχω την εντύπωση πως ακόμα κι αν δεν ήταν ξεπουλημένοι , πάλι η κατάσταση θα ήταν η ίδια.

Εντύπωση που ενισχύεται και από την μεταξύ μας συχνή τριβή στις ουρές του ελεηνού ΟΑΕΔ(και ο γράφων μακροχρόνια άνεργος είναι και ήταν υποαπασχολούμενος στις «καλές εποχές») ,αυτά που κυριαρχούν ως βασικές θέσεις είναι η ημιμάθεια ,η μικροαστική μπόχα που δε λέει να φύγει με τίποτα και μια υφέρπουσα εθνικιστική τάση βαθιά ριζωμένη στο συνειδησιακό όμως εξαιρετικά επικίνδυνη στις σημερινές συνθήκες.

Ως ένα βαθμό μπορώ να δικαιολογήσω την νοοτροπία της ζητιανιάς για μια εξευτελιστική θέση των 150 ευρώ. Ολόκληρο το πολιτειακό σύστημα με κύρια ευθύνη των κυβερνήσεων οργανώθηκε επάνω στις πελατειακές σχέσεις. Και δεν ήταν μόνο οι κατώτερες τάξεις που χρησιμοποίησαν τις γνωριμίες στα βουλευτικά γραφεία, αλλά κυρίως η μαφιόζικη αστική, η οποία εδραιώθηκε μετά το τέλος του εμφυλίου και γιγαντώθηκε όταν άρχισαν να εισρέουν οι κοινοτικές επιδοτήσεις στα κρατικά ταμεία.

Μπορώ επίσης να δικαιολογήσω πολλές οικογένειες στην ανάγκη τους να εξασφαλίσουν τα βασικά για την επιβίωσή τους,να χτυπάνε υποχρεωτικά όποια πόρτα βρουν μπροστά τους. (Πραγματικά θέλω να φτύσω όλα αυτά τα καθάρματα που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο για ιδιοτελή συμφέροντα.)

Αυτό που δεν μπορώ να δικαιολογήσω, είναι η κατ’ εξακολούθηση πίστη ότι κάτι μαγικό θα συμβεί στην καθημερινότητα και όλα θα επιστρέψουν πάλι στη θέση τους.

Η υποτιθέμενη εγχώρια σταθερότητα των προηγούμενων ετών που επέτρεπε να δημιουργήσεις σπιτικό ,δεν ήταν παρά ένα σύστημα κανιβαλίστικης εκμετάλλευσης βασισμένο κυρίως στις γνωριμίες,το οποίο ήρθε και παρήλθε(όχι άλλα δάκρυα αφήστε το  σαπισμένο πτώμα στη νεκρική δυστυχία του).Έτσι λειτουργούσε το σύστημα,έτσι έχει διδάξει η ιστορία και ή θα πρέπει να συμβιβαστούμε με αυτό, ή …

Όσα άρθρα και να περιέχονται στο αστικό σύνταγμα υπέρ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας,της προστασίας της ζωής και λοιπές όμορφα στολισμένες νομικίστικες φανφάρες, οι εξουσιαστές-και σε καμιά περίπτωση εκπρόσωποι της κοινωνίας όπως θέλουν να τους παρουσιάζουν οι παπαγάλοι- θα αποφασίζουν με γνώμονα το συμφέρον του ισχυρού, είτε αυτός είναι εντός των συνόρων, είτε εκτός.

Όσες προσευχές στο θεό και να κάνετε ,όσες φορές κι αν εκστομίσετε την λέξη προδότες,όσες μούτζες και να ρίξετε,όσες φορές κι αν ευχηθείτε τα χειρότερα για την κατσίκα του γείτονα,όσο κι αν έχετε πίστη στον αρχιδάτο εαυτό σας ή στα κόκαλα των προγόνων τα ιερά ,δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα ,εκτός κι αν σας κάτσει το λαχείο.

“Τι μου δίνει ζωή τελικά;” (επιστολή απολυμένου)

Ξυπνάω το πρωί γεμάτος ενέργεια, διάθεση, ελπίδα, θάρρος.

Κάθε μέρα γνωστοί και συγγενείς μου τηλεφωνούν. Ανησυχούν για το πώς τα πάω. 6 μήνες άνεργος, ένα χρόνο απλήρωτος. Ρωτούν πως την βγάζω, αν βρήκα δουλειά, αν είχα κάτι νεότερο από την παλιά μου δουλειά στο Metropolis. Λένε ότι κινδυνεύω και από κατάθλιψη.

Μα εγώ ξυπνάω νωρίς κάθε πρωί, με πάθος να ζήσω την μέρα, με πράγματα να κάνω, με στόχο. Έχω γεμίσει συναισθήματα. Χαρά, ενθουσιασμός, πάθος, οργή, μίσος, αγάπη. Και αργά το βράδυ κοιμάμαι κατάκοπος, μα περήφανος και αξιοπρεπής. Έχω πάθει κάτι; Άλλα έπρεπε να μου συμβαίνουν.

Τι είναι αυτό που μου δίνει ζωή;

Είναι η ελπίδα ότι θα πάει καλύτερα το κράτος; ότι θα τελειώσει η κρίση; ότι θα ανοίξουν οι δουλειές των αφεντικών και θα βρω και εγώ μία; ότι το παλιό μου αφεντικό, o Ανδρέας Κουρής, θα με λυπηθεί και θα μου δώσει αυτά που μου χρωστάει; ότι θα βρεθεί κάποιος που θα τον αναγκάσει να τα δώσει;…. Σκατά, αν περιμένω κάποιο χέρι να με σώσει, ή θα πεθάνω από την πείνα ή που θα χάσω τον εαυτό μου και τα λογικά μου.

Ζωή μου δίνει ο αγώνας μου, ο αγώνας μας. Ο συνάδελφος που δίπλα μου διεκδικεί με πάθος αυτά που του ανήκουν. Που δεν με αφήνει μόνο μου. Που με παίρνει τηλέφωνο αργά το βράδυ για να δει αν γύρισα από την αφισοκόλληση. Που μιλάμε περισσότερο για τις ζωές μας τώρα παρά όταν δουλεύαμε δίπλα, δίπλα. Που με εμψυχώνει όταν βλέπει ότι λυγίζω.

Ζωή μου δίνει ο θυμός. Η εξοργιστική αδικία που μια ζωή δούλευα για ψίχουλα και το αφεντικό μου πλούτιζε. Και τώρα που τα θέλει όλα δικά του με πετάει στα σκουπίδια. Γιατί είναι ταξικός ο θυμός μας. Γιατί είναι αυτοί και εμείς. Οι εργάτες και τ’ αφεντικά.

Ζωή μου δίνει η αλληλεγγύη. Φίλοι που ξανασυναντηθήκαμε μέσα από αυτόν τον αγώνα. Κόσμος που γνώρισα και μου συμπαραστέκεται. Δεν είναι ελεήμονες, είναι σύντροφοι. Δεν μου χτυπούν συγκαταβατικά την πλάτη. Δεν μου δίνουν ελεημοσύνη. Παλεύουν μαζί μου, για μένα, για τον δίπλα μου, για τον εαυτό τους.

Ζωή μου δίνουν οι φίλοι μου. Που με στηρίζουν και με εμψυχώνουν. Που δεν έχουν προσκυνήσει ακόμα. Που δεν έχουν ισοπεδωθεί από την μηχανή του συστήματος. Που μου στέλνουν μήνυμα «κουράγιο», «γερά», «συνεχίζουμε».
Ζωή μου δίνει η ανισότητα. Που το πρώην αφεντικό μου χρωστάει 2 δις και είναι πρώτη μούρη και εγώ ψάχνω 100 ευρώ γιατί μου κόψανε το ρεύμα. Που αυτός πάει για καταδύσεις, έχει κανάλι, κάνει κοσμική ζωή και εγώ χρωστάω τρία νοίκια. Που αυτός μπορεί να πληρώνει λιγότερους φόρους από εμένα. Που για να σώσει την τσέπη του, καταστρέφει τις ζωές μας και δεν τρέχει τίποτα διότι είναι επιχειρηματίας με πλάτες. Με πνίγει η αδικία και η φωνή μου βγαίνει πιο δυνατή, από πιο βαθιά.

Ζωή μου δίνουν οι ξεπουλημένοι συνάδελφοί μου. Εργοδοτικοί, παρτάκηδες, εγωιστές, αδίστακτοι. Όσα περισσότερα αναξιοπρεπή, βρώμικα, κλεμμένα, εργοδοτικά ευρώ παίρνουν τόσο περισσότερο πείσμα με γεμίζουν.

Ζωή μου δίνει η κάθε μέρα. Γεμάτη. Κουβέντες, τηλέφωνα, συνέλευση, αφίσες, κείμενα, σχέδια, απόψεις, διαφωνίες, παροτρύνσεις.

Ζωή μου δίνει το χθες που πάλεψα.

Ζωή μου δίνει το σήμερα που το ζω.

Ζωή μου δίνει το αύριο που εγώ ορίζω.

Γιατί θέλω να ζήσω και όχι να επιζήσω.

  Eργαζόμενοι/Aπολυμένοι στα Metropolis

Ομπάμα – Ρόμνεϊ: Οι δύο όψεις του ίδιου (ιμπεριαλιστικού) νομίσματος

Του Νικόλαου Μόττα
Κυρίαρχο θέμα αυτές τις ημέρες είναι οι προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο νυν πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα στοχεύει σε μια δεύτερη θητεία, ενώ ο αντίπαλος του, Μιτ Ρόμνεϊ, επιχειρεί να δρέψει τους καρπούς της δυσαρέσκειας που υπάρχει στο εκλογικό σώμα από την οικονομική κρίση. Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, τόσο εντός όσο και εκτός Ηνωμένων Πολιτειών, παρουσιάζουν την εικόνα δύο πολιτικών ανδρών που – δήθεν – διαφέρουν, τόσο στην οικονομική όσο και την εξωτερική πολιτική στρατηγική τους. Πρόκειται ασφαλώς για σκόπιμη αυταπάτη που καλλιεργείται στον αμερικανικό λαό. Μια αυταπάτη που έχει τις ρίζες της βαθιά στο καπιταλιστικό σύστημα της υπερδύναμης, καθώς στα όρια αυτού (του οικονομικοπολιτικού συστήματος) κινούνται τόσο ο φιλελεύθερος κεϋνσιανισμός του Ομπάμα όσο και ο συντηρητικός νεοφιλελευθερισμός του Ρόμνεϊ.