“Καημένο παιδί”

Κατ’ αρχήν, θα πω κάτι που με εξόργισε στον παίκτη μιας μεγάλης ομάδας, εκτός φυσικά από το φασιστικό του χαιρετισμό. Η προσπάθεια που έκανε μετά, να δικαιολογηθεί. Τα έκανε τρις χειρότερα. Το ότι έγινε επίτηδες είναι σίγουρο. Το ότι έγινε με δόλο επίσης. Ο «νέος» αυτός, μια και χαρακτηρίζεται έτσι από μερικούς, δεν χαιρέτησε ναζιστικά, όταν άρχιζε ο αγώνας, ώστε να μας δείξει τι είναι. Ούτε σε κάποιο φάουλ του. Χαιρέτησε στην καλύτερη στιγμή γι αυτόν, ακριβώς για να συνδέσει το ναζισμό με την επιτυχία. Έκανε, για να μιλήσω ποδοσφαιρικά, εσκεμμένο φάουλ – αντικανονικό, που σηκώνει κατευθείαν κόκκινη.«Μας ξενέρωσες» του είπαν οι συμπαίκτες του. Είμαι όμως σίγουρος, ότι «κάποιοι» θα βρεθούν να φροντίσουν για το μέλλον του, όπως φροντίζουν άλλωστε για τα μέλη τους σε όλες αυτές τις περιπτώσεις.

“Τι μου δίνει ζωή τελικά;” (επιστολή απολυμένου)

Ξυπνάω το πρωί γεμάτος ενέργεια, διάθεση, ελπίδα, θάρρος.

Κάθε μέρα γνωστοί και συγγενείς μου τηλεφωνούν. Ανησυχούν για το πώς τα πάω. 6 μήνες άνεργος, ένα χρόνο απλήρωτος. Ρωτούν πως την βγάζω, αν βρήκα δουλειά, αν είχα κάτι νεότερο από την παλιά μου δουλειά στο Metropolis. Λένε ότι κινδυνεύω και από κατάθλιψη.

Μα εγώ ξυπνάω νωρίς κάθε πρωί, με πάθος να ζήσω την μέρα, με πράγματα να κάνω, με στόχο. Έχω γεμίσει συναισθήματα. Χαρά, ενθουσιασμός, πάθος, οργή, μίσος, αγάπη. Και αργά το βράδυ κοιμάμαι κατάκοπος, μα περήφανος και αξιοπρεπής. Έχω πάθει κάτι; Άλλα έπρεπε να μου συμβαίνουν.

Τι είναι αυτό που μου δίνει ζωή;

Είναι η ελπίδα ότι θα πάει καλύτερα το κράτος; ότι θα τελειώσει η κρίση; ότι θα ανοίξουν οι δουλειές των αφεντικών και θα βρω και εγώ μία; ότι το παλιό μου αφεντικό, o Ανδρέας Κουρής, θα με λυπηθεί και θα μου δώσει αυτά που μου χρωστάει; ότι θα βρεθεί κάποιος που θα τον αναγκάσει να τα δώσει;…. Σκατά, αν περιμένω κάποιο χέρι να με σώσει, ή θα πεθάνω από την πείνα ή που θα χάσω τον εαυτό μου και τα λογικά μου.

Ζωή μου δίνει ο αγώνας μου, ο αγώνας μας. Ο συνάδελφος που δίπλα μου διεκδικεί με πάθος αυτά που του ανήκουν. Που δεν με αφήνει μόνο μου. Που με παίρνει τηλέφωνο αργά το βράδυ για να δει αν γύρισα από την αφισοκόλληση. Που μιλάμε περισσότερο για τις ζωές μας τώρα παρά όταν δουλεύαμε δίπλα, δίπλα. Που με εμψυχώνει όταν βλέπει ότι λυγίζω.

Ζωή μου δίνει ο θυμός. Η εξοργιστική αδικία που μια ζωή δούλευα για ψίχουλα και το αφεντικό μου πλούτιζε. Και τώρα που τα θέλει όλα δικά του με πετάει στα σκουπίδια. Γιατί είναι ταξικός ο θυμός μας. Γιατί είναι αυτοί και εμείς. Οι εργάτες και τ’ αφεντικά.

Ζωή μου δίνει η αλληλεγγύη. Φίλοι που ξανασυναντηθήκαμε μέσα από αυτόν τον αγώνα. Κόσμος που γνώρισα και μου συμπαραστέκεται. Δεν είναι ελεήμονες, είναι σύντροφοι. Δεν μου χτυπούν συγκαταβατικά την πλάτη. Δεν μου δίνουν ελεημοσύνη. Παλεύουν μαζί μου, για μένα, για τον δίπλα μου, για τον εαυτό τους.

Ζωή μου δίνουν οι φίλοι μου. Που με στηρίζουν και με εμψυχώνουν. Που δεν έχουν προσκυνήσει ακόμα. Που δεν έχουν ισοπεδωθεί από την μηχανή του συστήματος. Που μου στέλνουν μήνυμα «κουράγιο», «γερά», «συνεχίζουμε».
Ζωή μου δίνει η ανισότητα. Που το πρώην αφεντικό μου χρωστάει 2 δις και είναι πρώτη μούρη και εγώ ψάχνω 100 ευρώ γιατί μου κόψανε το ρεύμα. Που αυτός πάει για καταδύσεις, έχει κανάλι, κάνει κοσμική ζωή και εγώ χρωστάω τρία νοίκια. Που αυτός μπορεί να πληρώνει λιγότερους φόρους από εμένα. Που για να σώσει την τσέπη του, καταστρέφει τις ζωές μας και δεν τρέχει τίποτα διότι είναι επιχειρηματίας με πλάτες. Με πνίγει η αδικία και η φωνή μου βγαίνει πιο δυνατή, από πιο βαθιά.

Ζωή μου δίνουν οι ξεπουλημένοι συνάδελφοί μου. Εργοδοτικοί, παρτάκηδες, εγωιστές, αδίστακτοι. Όσα περισσότερα αναξιοπρεπή, βρώμικα, κλεμμένα, εργοδοτικά ευρώ παίρνουν τόσο περισσότερο πείσμα με γεμίζουν.

Ζωή μου δίνει η κάθε μέρα. Γεμάτη. Κουβέντες, τηλέφωνα, συνέλευση, αφίσες, κείμενα, σχέδια, απόψεις, διαφωνίες, παροτρύνσεις.

Ζωή μου δίνει το χθες που πάλεψα.

Ζωή μου δίνει το σήμερα που το ζω.

Ζωή μου δίνει το αύριο που εγώ ορίζω.

Γιατί θέλω να ζήσω και όχι να επιζήσω.

  Eργαζόμενοι/Aπολυμένοι στα Metropolis

Μαυρίλα

Τι πραγματική στιγμή και αυτή μπροστά στον ωκεανό της πραγματικής εικονικότητας! Ανάμεσα στις δεκάδες δυσάρεστες ειδήσεις, με ζηλευτή ακρίβεια ακολουθεί και μια ευχάριστη, έτσι ώστε να ισορροπεί η ζυγαριά και να ανακουφίζονται οι τηλεθεατές. Πάντα θα υπάρχει μια άλλη ,ελαφριά ηλιόλουστη Ελλάδα που θα αναπνέει στην βαριά σκιά της συννεφιασμένης που πνίγεται. Ένας βραβευμένος αριστούχος ,ένα χρυσό μετάλλιο ,ένας ηγέτης σκυμμένος πάνω από τα προβλήματα του λαού. Όλο και κάτι θα βρίσκεται πρόχειρο να μας υπενθυμίζει την μικρότητα μας,να γελάει με την γκρίνια μας,να βγάζει την αυθάδη γλώσσα του στις ξεπερασμένες διαμαρτυρίες μας.

Εκεί που ο ηγέτης κατευθύνονταν για να τελέσει μια ακόμα επικοινωνιακή υποχρέωση του ποδαριού,απ’ αυτές που γεμίζουν τα φορτωμένα προγράμματα των ηγετών,να  και η δυστυχία φόρα παρτίδα μπροστά από το σκουρόχρωμο τζάμι της λιμουζίνας. Από τα σπουδαιότερα μαθήματα του φαίνεσθαι, είναι και η ξαφνική συμπόνοια των ηγετών απέναντι στους αδύναμους παρουσία δεκάδων τηλεοπτικών συνεργείων. Δεν έχει σημασία αν είναι ένα ακόμα αδειανό πουκάμισο. Τέτοιες σπάνιες περιπτώσεις είναι λουκούμι για τα δημοσκοπικά ποσοστά και την τόνωση της κυβερνητικής εικόνας,γιαυτό, επ’ ουδενί δεν πρέπει να αφήνονται ανεκμετάλλευτες.

Τι λόγια αντάλλαξε με τον άνθρωπο επάνω στο αναπηρικό καροτσάκι;Τι μπορεί να ενώνει έναν φιλόδοξο τσαρλατάνο με έναν άνθρωπο, ο οποίος χρειάζεται συνεχώς την φροντίδα του σφαγιασμένου κράτους πρόνοιας;Τι μπορεί να ενώνει κάποιον που ζει πλουσιοπάροχα με κάποιον που μετράει και το τελευταίο ευρώ για να επιβιώσει;Τι μπορεί να ενώνει τον δήμιο με τον καταδικασμένο σε  θάνατο;

Έγραφε η κάμερα διαρκώς;Τι υποσχέσεις του έδωσε;

Ακριβώς αυτό .Υποσχέσεις. Όσο πιο πολλές, τόσο πιο ανέξοδες. Φυσικά τίποτα απ’ ό,τι ειπώθηκε με τον άνθρωπο επάνω στο αναπηρικό καροτσάκι δεν είχε σημασία ,γιατί μερικές μόνο στιγμές μετά, ο ηγέτης στην βαρετή ομιλία του θα καθιστούσε σαφές, ότι καμιά περικοπή δεν πρόκειται να αρθεί γιατί δεν γίνεται διαφορετικά.Εδώ είναι ο κόσμος των ισχυρών, οι αδύναμοι έχουν δικαιώματα μόνο μέσα σε κάποιο εκλογικό παραβάν μια φορά στις τόσες.Η ελπίδα που πούλησε ο ηγέτης στον δυστυχή ,κράτησε μόνο για όσο χρειάζονταν. Κρίμα. Έγραφε και τόσο ωραία στον φακό.

Eντουάρντο Γκαλεάνο “Ενας κόσμος ανάποδα”

 

Κύκλος  – Το σχολείο του κόσμου απ’ την ανάποδη

Σελίδες 19- 29, Μάθημα 2ο,  “Οι μαθητές”

Μέρα με τη μέρα, τα παιδιά στερούνται το δικαίωμα να είναι παιδιά. Η πραγματικότητα, που περιγελά αυτό το δικαίωμα, επιβάλλει τα διδάγματά της στην καθημερινή ζωή. Η κοινωνία μεταχειρίζεται τα παιδιά των πλουσίων σαν να είναι χρήμα, ώστε κι εκείνα σιγά σιγά να συνηθίζουν να δρουν σαν το χρήμα. Η κοινωνία μεταχειρίζεται τα παιδιά των φτωχών σαν να είναι σκουπίδια, ώστε να τα μετατρέψει σιγά σιγά σε σκουπίδια. Και τα παιδιά της μεσαίας τάξης, τα παιδιά που δεν είναι ούτε πλούσια ούτε φτωχά, η κοινωνία τα κρατάει δεμένα στο πόδι της τηλεόρασης, ώστε από πολύ νωρίς να αποδεχτούν, σαν κάτι το αναπότρεπτο, μια ζωή φυλακισμένη. Πολλή μαγεία και πολλή τύχη έχουν στη ζωή τους τα παιδιά που εξακολουθούν να παραμένουν παιδιά.

Continue reading

Οικονομία και κυριαρχία

 

eleftheriakos.gr

Απορρίπτοντας, σε συμφωνία με τις έρευνες του Πιέρ Κλαστρ, του ελευθεριακού μαθητή του Κλωντ Λεβί-Στρως, κάθε προσπάθεια να αποδοθεί η ανάδυση της κυριαρχίας μέσα στην ιστορία σε απλούς οικονομικούς παράγοντες, θέση που υποστηρίζεται τόσο από τη φιλελεύθερη όσο και από τη μαρξιστική σκέψη, ο Μπούκτσιν θεωρεί ότι η κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο προηγήθηκε και αποτέλεσε τη βάση της κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στη φύση:

«Δεν είναι η ανάγκη για πλεόνασμα υλικού πλούτου που δημιουργεί τις ιεραρχίες και τις κυρίαρχες τάξεις· αντιθέτως, είναι οι ιεραρχίες και οι κυρίαρχες τάξεις που δημιουργούν τα τεράστια πλεονάσματα του υλικού πλούτου».

Η ιεραρχική διάκριση δεν δημιουργήθηκε απλώς από την ανάγκη να ξεπεραστεί το χαμηλό επίπεδο οικονομίας που χαρακτήριζε τις άγριες κοινωνίες: ήταν αντιθέτως «οι ιεραρχίες με βάση την ηλικία και το φύλο και οι ημι-θρησκευτικές και ημιπολιτικές ανάγκες που δημιούργησαν την εξουσία και εκείνες τις υλικές σχέσεις που προκάλεσαν το σχηματισμό των τάξεων».

Continue reading