Το μοιραίο κρυφτό του ρατσισμού

– Μεσημέρι στο Παγκράτι. Ο Γιωργάκης παίζει με την Αννούλα και η μητέρα τους δουλεύει στο σπίτι. Τα παιδιά παρασυρμένα από το παιχνίδι χάνονται και η μάνα τρελαμένη ζητάει βοήθεια από την αστυνομία. Ξεσηκώνεται αμέσως όλη η γειτονιά. Ψάχνουν παντού, φωνάζουν δημοσιογράφους για να κάνουν τις περιγραφές των παιδιών. Ο επικεφαλής των ερευνών εισαγγελέας είναι δίπλα στη μάνα και της δίνει κουράγιο. Χτενίζουν όλη την περιοχή. Μια μέρα αργότερα βρίσκουν τα παιδιά ταλαιπωρημένα και φοβισμένα σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το σπίτι τους. Είχαν παγιδευτεί σε ένα αφύλαχτο φρεάτιο και δεν μπορούσαν να βγούνε…

– Μεσημέρι στην Ορεστιάδα. Ο Αχμέτ παίζει με τον Αιχάν. Τα παιδιά παρασυρμένα από το παιχνίδι χάνονται και η τσιγγάνα μάνα τρελαμένη ζητάει βοήθεια. Ανακρίνεται και «ομολογεί», δεν μιλάει καλά ελληνικά, είναι τρομοκρατημένη, φοβάται μήπως φταίει ο πατέρας. Ο πατέρας φυλακίζεται ενώ αρνείται τα πάντα. Η αστυνομία βρίσκει και συνεργούς. Κινητοποιούνται όλοι μέσα από τα γραφεία τους και τα τηλέφωνά τους. Ψάχνουν στα σύνορα. Η γειτονιά βλέπει τηλεόραση ανατριχιασμένη. Ωσπου τα παιδιά πεθαίνουν από θερμοπληξία 100 μέτρα από το αστυνομικό τμήμα Ορεστιάδας και 40 μέτρα από την κεντρική πλατεία.

Αστυνομία, τηλεοπτικές εκπομπές ανεύρεσης επιζώντων, εισαγγελείς, δημοσιογράφοι αλλά και το Χαμόγελο του Παιδιού βολεύτηκαν με το σενάριο ότι τα παιδιά πουλήθηκαν από τους ρομά γονείς τους. Από κοντά και τα μέσα ενημέρωσης: «Τσιγγάνα μάνα πουλάει τα παιδιά της», «ο πατέρας πούλησε τα παιδιά με τον κουνιάδο», «κυκλώματα τσιγγάνων εκμεταλλεύονται μικρά παιδιά». Ολα αυτά μαζί με τις υστερικές φωνές αγανακτισμένων πολιτών. Των πολιτών εκείνων που σωπαίνουν όταν δίπλα τους κάποιος γονιός χτυπάει το παιδί του ή το κακοποιεί πάνω σε ένα μεθύσι ή ακόμα και το βιάζει.

Η συλλογική αυτή σιωπή μπροστά στην «ιερή οικογένεια» δεν ισχύει όμως για τα παιδιά μεταναστών ή ρομά. Εκεί ξεφωνίζονται όλα. Ακόμα και μετά το θάνατο των παιδιών οι ηθικοί αυτουργοί του συλλογικού εγκλήματος επιμένουν στα κυκλώματα διακίνησης παιδιών και στα αστυνομικά θρίλερ για να μην υποχρεωθούν να ομολογήσουν ότι άλλο ένα ρατσιστικό έγκλημα διαπράχτηκε κάτω από τα μάτια μας. Αντί να κάνουν όλοι το προφανές, να τρέξουν, να ψάξουν τα δυο παιδιά που έπαιζαν, αντί να θυμηθούν την περίπτωση του Αλέξ, άρχισαν να ερευνούν τα σύνορα και να ενοχοποιούν τους γονείς. Οι αστυνομία απέσπασε ομολογία της μάνας, οι εισαγγελείς προφυλάκισαν τον πατέρα, οι οργανώσεις ψάχνανε τα διεθνή κυκλώματα, οι δημοσιογράφοι ζητούσαν αυστηρότερους νόμους και οι πολίτες έβλεπαν τηλεόραση αγανακτισμένοι με τη συμπεριφορά των τσιγγάνων γονιών.

Μέχρι που τα νεκρά παιδιά άρχισαν να μυρίζουν. Μια μυρωδιά που απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα του ρατσισμού και της αδιαφορίας.

(Ελευθεροτυπία, 21/6/2008)

Ακόμη και οι βιομήχανοι μελαγχολούν…

Ο κυρ Γιάννης νωχελικά κάπνιζε το monte christo του καθήμενος στη δερμάτινη πολυθρόνα του προσωπικού του γραφείου στην έπαυλη Φιλίππου. Δεν έχει διάθεση ο κυρ Γιάννης. Η κρίση βαθαίνει. Θυμάται τα παλιά… μικρός… που βοήθαγε τον γιαουρτά πατέρα του στο μαγαζάκι της οδού Πατησίων… τι αγνά χρόνια.

Σιγά σιγά με κόπο και ιδρώτα το μαγαζάκι έγινε βιοτεχνία… ανοίξανε οι δουλειές, ήρθαν και τα πρώτα δάνεια… ο Παττακός… χρυσή δεκαετία. Ανοίγει ένα Auchentoshan του ’73 και αναπολεί την ίδρυση του εργοστασίου στη Μεταμόρφωση. Δύσκολη χρονιά τότε… παραλίγο οι «κόκκινοι» να τα καταστρέψουν όλα… αλλά ήρθε ο Καραμανλής «δόξα ο θεός» … αγόρασε και μαύρη λιμουζίνα. Καπνίζει, πίνει και χαμογελά … η «πράσινη δεκαετία» … να τα δάνεια… να οι κρατικές ενισχύσεις… τι όμορφα χρόνια… επιτυχίες, γλέντια, μπουζούκια και μαζί οι πρώτες γνωριμίες και εξαγωγές στην Ευρώπη… και τότε ήταν δύσκολα αλλά ο κυρ Γιάννης δεν ήταν κανένας χθεσινός, αυτοδημιούργητος άλλωστε όπως όλη η οικογένεια… ήξερε να χειρίζεται κρίσεις… μπήκε στα τυριά!

Να είναι καλά ο Μητσοτός, έδωσε άλλο αέρα στην αγορά… με κανέναν δεν είχε έχθρες ο κυρ Γιάννης, τα θαυμάσια προϊόντα με την παραδοσιακή συνταγή ανακύκλωσης ληγμένου γάλακτος έθρεψαν γενιές και γενιές ελλήνων… και τον αθλητισμό βοήθησε ο κυρ Γιάννης… δεν ήταν αχάριστος….

Κουράστηκε όμως… ακόμη  μια γουλιά ουίσκι… καμαρώνει τον λεβέντη Θανασάκη… αυτός έχει το μαγαζί τώρα πια… λεβέντης σαν τον παππού του και έξυπνος… τι να έκανε το παιδί? Δεν άντεξε άλλο… κόψανε τους μισθούς των υπαλλήλων του, μειώσανε τις εισφορές στο ΙΚΑ… κάτι πήγε να κάνει ο φίλος του ο Γιωργάκης αλλά δεν ήταν αρκετό… όλα τα λεφτά στην «άκρη» (HSBC) τα έβαζε… τι να κάνει το παιδί? Έφυγε για το Λουξεμβούργο…

Στο διάολο και ακόμη παραπέρα…!

Continue reading

Οι ακατάδεχτοι

H δημοκρατία τους είναι ακατάδεχτη. Για αυτούς δεν υπάρχουν καν ως οντότητες οι διαδηλωτές ,τα θύματα της ρατσιστικής βίας ,οι προσαχθέντες ,οι συλληφθέντες ,οι βασανισθέντες. Δε θα ακούσετε σε κανένα δελτίο τους ,δε θα διαβάσετε σε καμιά εφημερίδα τους, την μαρτυριά κάποιου θύματος της κρατικής βιαιοπραγίας. Δεν υπάρχει καν η κρατική βιαιοπραγία. Για την Όλγα Τρέμη και το σινάφι της,οποιοσδήποτε συλλαμβάνεται προληπτικά ,ξυλοκοπείται πραγματικά ,βασανίζεται εντατικά και καταδικάζεται από την τυφλή δικαιοσύνη παραδειγματικά,δεν έχει φωνή και λόγο. Δεν έχει καν αυτόπτες μάρτυρες, ούτε οικογένεια συγγενείς και φίλους.

Continue reading

Είμαι ό,τι διαβάζω

Τα ΜΜΕ μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: σε αυτά που ασχολούνται με την ενημέρωση και σε αυτά που παράγουν προπαγάνδα. Οι αναγνώστες-τηλεθεατές-ακροατές κατηγοριοποιούνται και αυτοί εύκολα σε δύο κατηγορίες: σε αυτούς που καταλαβαίνουν την προηγούμενη κατηγοριοποίηση και σε αυτούς που δεν την καταλαβαίνουν.

Η επίσκεψη της Άνγκελα Μέρκελ στην Αθήνα έγινε. Αυτό είναι το μόνο σημείο στο οποίο συμφωνούν τα ρεπορτάζ των διεθνών και των Ελληνικών ΜΜΕ. Τα ελληνικά μέσα είδαν μια «φίλη» που ήρθε να στηρίξει την Ελλάδα εν μέσω κάποιων μικρών επεισοδίων. Τα διεθνή ΜΜΕ είδαν μια αδιάλλακτη Μέρκελ που δεν υποσχέθηκε τίποτα σε ένα λαό που ξεσηκώθηκε εναντίoν της. Η κρατική τηλεόραση μιλούσε για έκτακτη σύνοδο κορυφής για την εκταμίευση της δόσης των 31,5 δις ευρώ την ώρα που ο Guardian μετέδιδε ότι οι Eυρωπαίοι ζητούν την ψήφιση 89 δομικών μεταρρυθμίσεων πριν από την έγκριση και ότι πιθανότατα η απόφαση δεν θα παρθεί πριν από τις αρχές Δεκεμβρίου.

Continue reading

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΙΣΜΟ(μέρος β!)

ΤΗΛΕΘΕΣΕΙΣ

Πες πες και ξαναπές τα ίδια απ’την αρχή,τα ίδια με  πέρυσι,πριν από τρία χρόνια,κάτι θα  μείνει για να σφηνώσει στο μυαλό και αυτό είναι η δυσάραστη πτωματίλα, με τι διαφορά ότι το πτώμα δεν βρίσκεται μέσα στο στούντιο αλλά μπροστά στον τηλεοπτικό του δέκτη. Στο τέλος ενός ακόμα δελτίου ο απολογισμός των θυμάτων θα βαραίνει πάντα την πλευρά των τηλεθεατών.

Continue reading