ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΩΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΔΟΓΜΑ

Θελεις να τους πεισεις να δουλευουν για σενα, να σου δινουν πλουτο, ψηφους, υπακοη; Θελεις να τους αρμεγεις κανονικα και να ειναι υποταγμενοι οικειοθελως; Δωσε τους υποκαταστατα αυτου που τους λειπει πραγματικα: η αυτοεκτιμηση. Δωσε τροφη στη μυθομανια τους. Πες τους οτι ειναι αξιοι συνεχιστες μεγαλου πολιτισμου χιλιετιων, οτι καταγονται απο μεγαλους προγονους, οτι ‘‘εμεις χτιζαμε παρθενωνες οταν οι αλλοι ετρωγαν βελανιδια’’. Η ‘‘εθνικη υπερηφανεια’’ δεν ειναι βεβαια αυτοεκτιμηση, ειναι ομως καλο υποκαταστατο, και θα σε προσκυνουν γι’αυτο. Αν μπορεις να τους δωσεις και τη δυνατοτητα να καταναλωνουν, θα γινουν κανονικα ρομποτ στη διαθεση σου.

Από το isotita

Continue reading

Advertisements

Πεθαίνοντας στην Τεχεράνη της πλειοψηφίας

Στην αρχή, ήταν οι οροθετικές γυναίκες των οποίων τα πρόσωπα έγιναν δημόσιο θέαμα, προς τέρψη της δημόσιας υγείας. Αυτό δεν ενόχλησε,γιατί τα αποδεκτά από την πλειοψηφία ήθη και έθιμα, επιτρέπουν την επιλεκτική διαπόμπευση των παραβατών αν πρόκειται για το επιλεκτικό καλό της πλειοψηφίας.Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Άλλωστε οι εκδιδόμενες,δεν ήταν Ελληνίδες νοικοκυρές,παρά αλλοδαπές-βρωμιάρες-που εκπατρίστηκαν από τις σιχαμερές κωλοχώρες τους ,για να μολύνουν τα ελληνικά αρσενικά και να διαβάλουν τον ιερό θεσμό της οικογένειας, μέσα στη χώρα που γέννησε τον κλασικό πολιτισμό ,όταν οι άλλοι ήταν  σκαρφαλωμένοι στα δέντρα!Έτσι.Ξεκινάς από μπρος και σιγά σιγά, πας προς τα πίσω.

Continue reading

Ολυμπιαρχία

Απόσπασμα από το βιβλίο του Έρνεστ Μπόρνεμαν “Πατριαρχία”

Είναι ενδεικτικό για το ενιαίο χαρακτήρα της πατριαρχικής παράδοσης ότι η αστική πατριαρχία της εποχής μας αναζήτησε το πρότυπο και τη δικαίωσή της ίσα ίσα στον ελληνικό θεσμό των ολυμπιακών αγώνων, γιατί σ’ αυτό το θεσμό συναντάμε την αρχή της επίδοσης με εξιδανικευμένη μορφή. Εδώ οι άριστοι του κόσμου, επιλεγμένοι έπειτα από αναρίθμητες προκριματικές δοκιμασίες, με τη μορφή της “παιδιάς” που χρησιμεύει μόνο στην προσωπική ευχαρίστηση του αθλητή χωρίς υλικό κέρδος και χωρίς την ελπίδα του υλικού κέρδους, πετυχαίνουν τις μεγαλύτερες επιδόσεις και ανταμείβονται γι’ αυτό με δόξα και τιμή.
Αυτό είναι ο μύθος που καλλιεργείτε για τις ολυμπιάδες, και με αυτόν τον τρόπο θέλει η αστική κοινωνία να αντιμετωπίζονται οι επιδόσεις της αφρόκρεμάς της (…).

Οι αγώνες αυτοί μόνο το χαρακτήρα της “παιδιάς” δεν έχουν. Γιατί οι ιδέες του παιχνιδιού και της επίδοσης αποκλείονται αμοιβαία. Το παιχνίδι είναι κάτι υγιές, κάτι που ψυχαγωγεί, αναζωογονεί, δυναμώνει. Ο αθλητισμός των ρεκόρ, αντίθετα, είναι καταστροφικός, φθοροποιός, εμφορείται από φθόνο και επιθετικότητα, είναι βλαβερός τόσο για το σώμα όσο και για την ψυχή. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να “νικήσει” έναν άλλο χωρίς να τον συντρίψει. Αυτό είναι σαδισμός. Η επιθυμία να κάνει κανείς κάτι “καλύτερα” από έναν άλλο πηγάζει από ένα άρρωστο, ανασφαλές Εγώ, που θέλει να προβληθεί με την καταστροφή του άλλου Εγώ και μόνο στα βάσανα του άλλου μπορεί να βρει την ευτυχία του (…).

Ο δημιουργικός άνθρωπος δεν επιζητεί την συντριβή άλλων δημιουργικών ανθρώπων, γιατί όλες οι δυνάμεις του είναι αφιερωμένες στην δημιουργία. Δεν υποφέρει ούτε από φόβο μπροστά στον διπλανός του ούτε από άγχος μήπως είναι ο ίδιος κατώτερος – άγχος που αργά η νωρίς θα οδηγήσει αναπόφευκατα στην επιθετικότητα και στην δικαιολόγηση της βίας. Εκεί όμως οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια η αρχή της επίδοσης, γιατί είναι η κατ’ εξοχή αρχή της βίας: βλέπει κάθε άνθρωπο να βρίσκεται σε ανταγωνισμό με όλους τους άλλους και, με το πρόσχημα ότι πρέπει κανείς να αμύνεται, οδηγεί αναπόδραστα στην επίθεση εναντίον του διπλανού (…).

Θα ντυθώ Χρυσή Αυγή

TΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΛΙΝΑΡΔΟΥ

Eίναι τα πογκρόμ ένα νέο είδος διασκέδασης για τα μέλη της Χρυσής Αυγής;

Μήπως να ντυθώ Χρυσή Αυγή για να μάθω καλύτερα τι συμβαίνει στην χώρα μου;

Αλήθεια, πως είναι να ξεκοιλιάζεις έναν κακόμοιρο την ώρα που πάει να φάει ένα σουβλάκι, για το οποίο έχει δουλέψει τρεις μέρες στα ελληνικά χωράφια ή έχει κουβαλήσει γάλατα της κακιάς ώρας για να πας εσύ να τα αγοράσεις πεντακάθαρα και φυσικά πανάκριβα από το ράφι του σούπερ μάρκετ;

Continue reading

Για την αποδόμηση της νεοελληνικής εθνικής ταυτότητας

omnia tv

Πριν ξεκινήσουμε να αποδομούμε την ελληνική εθνική συνείδηση, χρειάζεται ένας ορισμός του έθνους και της λειτουργίας του.

Ο παραδοσιακός ορισμός, που εμφανίζεται πρώιμα στον Ηρόδοτο και φτάνει μέχρι σήμερα παραλλαγμένος, είναι αυτός που ορίζει ως έθνος ένα σύνολο ατόμων με κοινή καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία, ιστορία, ήθη κι έθιμα και διάφορα άλλα χαρακτηριστικά (εξαρτάται στο ποιος το ορίζει και σε τι στοχεύει ώστε να προσθέσει/παραλείψει επιμέρους στοιχεία). Πάνω σε αυτόν τον ορισμό βασίζουν κατά κύριο λόγο οι εθνικιστές τις ρητορείες τους, προσθέτοντας λίγο συνωμοσιολογία και μια πρέζα μεταφυσικής.

Μία διαφορετική προσέγγιση επιχειρήθηκε από την γαλλική φιλελεύθερη φιλοσοφία, σύμφωνα με την οποία έθνος είναι το σύνολο των πολιτών ενός κράτους, ρίχνοντας το βάρος στην υπηκοότητα και τα αστικά δικαιώματα.

Οι δύο ορισμοί είναι διάτρητοι για διαφορετικούς λόγους έκαστος. Ξεκινώντας από τον φιλελεύθερο, μπορούμε να πούμε ότι είναι ελλιπής όσο αφορά την ερμηνεία του εθνικού φαινομένου, ή πιο σωστά του φαινομένου της πολιτιστικής πολυμορφίας και διαφορετικότητας. Επίσης, θέτει στο επίκεντρο των αξιών το αστικό έθνος- κράτος, την υπεράσπιση του έναντι των άλλων κρατών, και την τήρηση των νόμων του.

Continue reading