Έτσι γίνονται οι μπίζνες στην Ελλάδα (κορόιδα)

(ακολουθεί συγκλονιστικό κείμενο που ο καθένας μας πρέπει να διαβάσει-MUST READ) 
Τρεις μήνες πριν από τις εκλογές του 2004 η κυβέρνηση Σημίτη αποφασίζει να πουλήσει τα Μεταλλεία Χρυσού στη Χαλκιδική. Χωρίς ξεκάθαρο και ανοικτό διαγωνισμό τα μεταλλεία περνούν στα χέρια της Ελληνικός Χρυσός η οποία ανήκει στον όμιλο ΕΛΛΑΚΤΩΡ του Γ. Μπόμπολα, έναντι
ποσού 11 εκατ. ευρώ. Ακόμη και τότε όλοι έλεγαν ότι το τίμημα είναι ελάχιστο, ωστόσο, τότε δεν υπήρχαν άδειες για εξόρυξη.
(Υποσημείωση, στο οικονομικό επιτελείο είναι τότε ο Χρήστος Πάχτας ο οποίος σήμερα είναι δήμαρχος Αριστοτέλη, της περιοχής που βρίσκονται τα ορυχεία χρυσού)
Λίγο καιρό μετά ανεξάρτητη εταιρεία αξιολογεί την αξία των μεταλλείων σε 578 εκατ. ευρώ ενώ το 2007 ο όμιλος ΕΛΛΑΚΤΩΡ πωλεί το 30% της «Ελληνικός Χρυσός» έναντι 178.000.000 δολαρίων και αγοράζει το 19,3% της European Goldfields. Καλή μπίζνα δηλαδή, τέσσερα χρόνια μετά να παίρνεις ένα τέτοιο ποσό όταν έχεις δώσει μόλις 11 εκατ.
Το 2008 πέφτει βόμβα από την κομισιόν η οποία ζητά από την ιδιοκτήτρια εταιρεία, επιστροφή επιδοτήσεων ύψους 15 εκατ. ευρώ που είχε πάρει η Ελληνικός Χρυσός. Η κομισιόν λέει ότι το τίμημα της εξαγοράς ήταν χαμηλό και οι επιδοτήσεις δεν έπρεπε να δοθούν.
Η European Goldfields ελέγχει το 95% του μετοχικού κεφαλαίου τής Ελληνικός Χρυσός Α.Ε., το 5% κατέχει η Ελλάκτωρ, ενώ με τη σειρά της η European Goldfields ελέγχεται από την Ελλάκτωρ σε ποσοστό 19,3%, τον σημερινό διευθύνοντα σύμβουλο της Ελληνικός Χρυσός και μέλος της Ελλάκτωρ, Δ. Κούτρα, σε ποσοστό 5,8% και σειρά θεσμικών επενδυτών και funds, στα οποία ξεχωρίζουν μεταξύ άλλων η γνωστή σε όλους BlackRock (13,2%), η Fidelity (13,1%).
Εν τω μεταξύ, κάποιοι στην αγορά λένε ότι ο χρυσός και τα άλλα μέταλλα που κρύβει η γη της Χαλκιδικής αξίζουν πολλά δις ευρώ ενώ οι προσδοκίες για μεγάλα κέρδη εκτοξεύουν την τιμή της μετοχής της European Goldfields στα ύψη. Η χρηματιστηριακή αξία της αγγίζει τα 2 δις δολάρια.
Όταν η Τ. Μπιρμίλη το ξανασκέφτεται να δώσει τις άδειες και να ξεκινήσει η εξόρυξη, στην καναδική εταιρεία και τους Έλληνες εταίρους επικρατεί έντονος προβληματισμός. Μαύρες πλερέζες σε Ελλάδα και Καναδά, ωστόσο, με καλό… lobbing στρώνεται το χαλί για την επένδυση. Και δεν είναι και τυχαίες οι επιθέσεις κατά της πράσινης Τίνας από συγκεκριμένες εφημερίδες.
Δεν περνούν λίγες εβδομάδες από τον τελευταίο ανασχηματισμό και ο Γ. Παπακωνσταντίνου ως υπουργός Περιβάλλοντος εγκρίνει την άδεια για τα μεταλλεία χρυσού και στρώνει χρυσό το δρόμο προς την Χαλκιδική.
Σαββατιάτικα, και χωρίς να ξέρει ούτε ο πρωθυπουργός τι θα γίνει (λέγεται ότι το έμαθε μόλις την προηγούμενη ημέρα), στήνεται η φιέστα για τον μεγάλο επενδυτή από το Κατάρ.
Ο σεϊχης αγοράζει σχετικά φθηνά και υπόσχεται να βρει δάνειο, όμως, για τους μετόχους είναι μια χρυσή συμφωνία. Ο όμιλος ΕΛΛΑΚΤΩΡ πουλά το 7% και αποκομίζει καμιά 90αριά εκατομμύρια ενώ ο Δ. Κούτρας αυξάνει την περιουσία του με ποσό πάνω από 30 εκατ. ευρώ. Διατηρούν και ένα 13% το οποίο μελλοντικά θα τους αποφέρει τεράστια κέρδη από μερίσματα και υπεραξίες.
Έτσι γίνονται οι μπίζνες στην Ελλάδα, κορόιδα.
(ΥΓ ΣΟΚ!!!!!!To κέιμενο δεν είναι κάποιου τρομοκράτη κατοικου της χαλκιδικής ,κάποιου άπλυτου αριστεροαναρχικοανθέλληνα ή κάποιου ψεκασμένου δημοσιογράφου πολέμιου της “ανάπτυξης”, αλλά απ ευθείας απ το σαμαρομαντρί antinews.gr.)
ΕΤΣΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΕΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΡΙΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΣΤΙΣ ΧΡΥΣΟΦΟΡΕΣ ΜΠΙΖΝΕΣ (ΚΟΡΟΙΔΑ)
Advertisements

Το μοιραίο κρυφτό του ρατσισμού

– Μεσημέρι στο Παγκράτι. Ο Γιωργάκης παίζει με την Αννούλα και η μητέρα τους δουλεύει στο σπίτι. Τα παιδιά παρασυρμένα από το παιχνίδι χάνονται και η μάνα τρελαμένη ζητάει βοήθεια από την αστυνομία. Ξεσηκώνεται αμέσως όλη η γειτονιά. Ψάχνουν παντού, φωνάζουν δημοσιογράφους για να κάνουν τις περιγραφές των παιδιών. Ο επικεφαλής των ερευνών εισαγγελέας είναι δίπλα στη μάνα και της δίνει κουράγιο. Χτενίζουν όλη την περιοχή. Μια μέρα αργότερα βρίσκουν τα παιδιά ταλαιπωρημένα και φοβισμένα σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το σπίτι τους. Είχαν παγιδευτεί σε ένα αφύλαχτο φρεάτιο και δεν μπορούσαν να βγούνε…

– Μεσημέρι στην Ορεστιάδα. Ο Αχμέτ παίζει με τον Αιχάν. Τα παιδιά παρασυρμένα από το παιχνίδι χάνονται και η τσιγγάνα μάνα τρελαμένη ζητάει βοήθεια. Ανακρίνεται και «ομολογεί», δεν μιλάει καλά ελληνικά, είναι τρομοκρατημένη, φοβάται μήπως φταίει ο πατέρας. Ο πατέρας φυλακίζεται ενώ αρνείται τα πάντα. Η αστυνομία βρίσκει και συνεργούς. Κινητοποιούνται όλοι μέσα από τα γραφεία τους και τα τηλέφωνά τους. Ψάχνουν στα σύνορα. Η γειτονιά βλέπει τηλεόραση ανατριχιασμένη. Ωσπου τα παιδιά πεθαίνουν από θερμοπληξία 100 μέτρα από το αστυνομικό τμήμα Ορεστιάδας και 40 μέτρα από την κεντρική πλατεία.

Αστυνομία, τηλεοπτικές εκπομπές ανεύρεσης επιζώντων, εισαγγελείς, δημοσιογράφοι αλλά και το Χαμόγελο του Παιδιού βολεύτηκαν με το σενάριο ότι τα παιδιά πουλήθηκαν από τους ρομά γονείς τους. Από κοντά και τα μέσα ενημέρωσης: «Τσιγγάνα μάνα πουλάει τα παιδιά της», «ο πατέρας πούλησε τα παιδιά με τον κουνιάδο», «κυκλώματα τσιγγάνων εκμεταλλεύονται μικρά παιδιά». Ολα αυτά μαζί με τις υστερικές φωνές αγανακτισμένων πολιτών. Των πολιτών εκείνων που σωπαίνουν όταν δίπλα τους κάποιος γονιός χτυπάει το παιδί του ή το κακοποιεί πάνω σε ένα μεθύσι ή ακόμα και το βιάζει.

Η συλλογική αυτή σιωπή μπροστά στην «ιερή οικογένεια» δεν ισχύει όμως για τα παιδιά μεταναστών ή ρομά. Εκεί ξεφωνίζονται όλα. Ακόμα και μετά το θάνατο των παιδιών οι ηθικοί αυτουργοί του συλλογικού εγκλήματος επιμένουν στα κυκλώματα διακίνησης παιδιών και στα αστυνομικά θρίλερ για να μην υποχρεωθούν να ομολογήσουν ότι άλλο ένα ρατσιστικό έγκλημα διαπράχτηκε κάτω από τα μάτια μας. Αντί να κάνουν όλοι το προφανές, να τρέξουν, να ψάξουν τα δυο παιδιά που έπαιζαν, αντί να θυμηθούν την περίπτωση του Αλέξ, άρχισαν να ερευνούν τα σύνορα και να ενοχοποιούν τους γονείς. Οι αστυνομία απέσπασε ομολογία της μάνας, οι εισαγγελείς προφυλάκισαν τον πατέρα, οι οργανώσεις ψάχνανε τα διεθνή κυκλώματα, οι δημοσιογράφοι ζητούσαν αυστηρότερους νόμους και οι πολίτες έβλεπαν τηλεόραση αγανακτισμένοι με τη συμπεριφορά των τσιγγάνων γονιών.

Μέχρι που τα νεκρά παιδιά άρχισαν να μυρίζουν. Μια μυρωδιά που απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα του ρατσισμού και της αδιαφορίας.

(Ελευθεροτυπία, 21/6/2008)