Ομπάμα – Ρόμνεϊ: Οι δύο όψεις του ίδιου (ιμπεριαλιστικού) νομίσματος

Του Νικόλαου Μόττα
Κυρίαρχο θέμα αυτές τις ημέρες είναι οι προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο νυν πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα στοχεύει σε μια δεύτερη θητεία, ενώ ο αντίπαλος του, Μιτ Ρόμνεϊ, επιχειρεί να δρέψει τους καρπούς της δυσαρέσκειας που υπάρχει στο εκλογικό σώμα από την οικονομική κρίση. Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, τόσο εντός όσο και εκτός Ηνωμένων Πολιτειών, παρουσιάζουν την εικόνα δύο πολιτικών ανδρών που – δήθεν – διαφέρουν, τόσο στην οικονομική όσο και την εξωτερική πολιτική στρατηγική τους. Πρόκειται ασφαλώς για σκόπιμη αυταπάτη που καλλιεργείται στον αμερικανικό λαό. Μια αυταπάτη που έχει τις ρίζες της βαθιά στο καπιταλιστικό σύστημα της υπερδύναμης, καθώς στα όρια αυτού (του οικονομικοπολιτικού συστήματος) κινούνται τόσο ο φιλελεύθερος κεϋνσιανισμός του Ομπάμα όσο και ο συντηρητικός νεοφιλελευθερισμός του Ρόμνεϊ.

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ “ΛΕΥΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟ”

Πεντακόσια χρόνια πριν, το ρυπαρό τσούρμο του τυχοδιώκτη Χριστόφορο Κολόμπο, πατούσε για πρώτη φορά το πόδι του σε εκείνη την απέραντη χώρα που αποκλήθηκε, από τον πολιτισμό του οποίου αποτελούσαν την εμπροσθοφυλακή, «Νέος Κόσμος». Ο ρημαγμένος από τα προϊόντα του και τα παιδιά του «δυτικός» χριστιανικός πολιτισμός κατάφερνε για πρώτη φορά στην -υπερχιλιόχρονη τότε- Ιστορία του, να πραγματοποιήσει τ’ όνειρό του εκείνο που μάταια πέντε αιώνες αργότερα θα επιχειρήσει να ανανεώσει στοχεύοντας αυτή τη φορά προς το αχανές διάστημα: να εξάγει την παραφροσύνη του, τη βία, την πλιατσικομανία του, το δουλεμπόριό του, την εξουσιομανία του, τη θεοκρατία και δεισιδαιμονία του, καθώς κι εκείνη την έμφυτη και χαρακτηριστική τάση του για οικοκτονία και γενοκτονίες προς ένα νεοανακαλυφθέν παρθένο «πέρα εκεί». Την πρώτη φορά πέτυχε ολοκληρωτικά. Την δεύτερη εισέπραξε μόνο ηχηρά χαστούκια.