Οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας;

Όλοι μαυρισμένοι γύρισαν.Πρωτότυπο κι όμως τόσο συνηθισμένο.Η καλλιεργημένη κουλτούρα της βιομηχανοποιημένης απόδρασης με  τις στάχτες και τα αποκαίδια καλά κρυμμένα λίγο παραπέρα.Λογικό γιατί με τίποτα δε θες το μοχίτο σου ανάμεσα στις κατεστραμμένες  δασικές εκτάσεις και σε φρικιαστικά μεταλλεία χρυσού στα σκαριά.

-Που πήγες;Πως πέρασες;Είχε κόσμο;

-Ήταν τέλεια,ωραία η θάλασσα ,ωραίο και  το ξενοδοχείο και ο ξενοδόχος και ο κόσμος με ένα τεράστιο χαμόγελο.

-Δεν υπάρχουν τεράστια χαμόγελα σε τέτοιου μεγέθους  οικονομικές συνδιαλλαγές ,μόνο τεράστιες τσέπες που περιμένουν να γεμίσουν.

-Μα τι λες ήταν ευγενέστατος και εξυπηρετικός.

-Και η χρυσή αυγή να ζητούσε κατάλυμα ύστερα από μια κοπιαστική μέρα προπαγάνδισης του ναζισμού,των στρατόπεδων βασανιστηρίων και  εθνοκάθαρσης,  πάλι πίπες θα της έκανε.

-Τι λες;Δεν σε καταλαβαίνω. Τι είναι η χρυσή αυγή;Για τον Κασιδιάρη που έριξε το ξύλο στην Κανέλη λες;

-Είναι ένα ναζιστικό κόμμα το οποίο  μόλις αρπάξει την εξουσία θα φτιάξει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς και θα εξαφανίσει περίπου τρία εκατομμύρια έλληνες και αλλοδαπούς.

-Έλα μωρέ αηδίες. Αυτά δε γίνονται στις μέρες μας.Είμαστε στην Ευρώπη.

-Τη συνθήκη του Σένγκεν την έχεις στα υπόψη;

-Τι είναι πάλι αυτό.Τρώγεται τουλάχιστο;Αχαχουχαχουχα.

Advertisements

Μαύρη αστακομαχία

Ο αστακός εισήλθε στην τεράστια καζάνα με τη βια.Με τη βια ψαρεύτηκε απ’ το βυθό ,με βια  παστώθηκε με δεκάδες άλλους στην ψαρότρατα ,με τη βια ζεματίζεται τελικά  στην καζάνα με το καυτό νερό.

Ένα στεφανωμένο με διεθνή βραβεία μαγειρικής «ο,τι βγάλει η κούτρα μου εκατό ευρώ η μπουκιά» βρομόχερο ,πολεμάει με μανία να δολοφονήσει ζωντανό το άτυχο μαλακόστρακο.Η λεπτότητα των χειρισμών αποσιωπά την βαρβαρότητα της πράξης.

«Δεν έχει ευτυχώς νευρώνες το πλάσμα αυτό για να πονέσει», αναστέναξε ανακουφισμένη η παραδουλεύτρα που εργάζονταν πυρετωδώς να ετοιμάσει τις γαστρονομικές αηδίες του αφεντικού της.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο αστακός δεν θα πάει άδοξα και από το βραστό νερό θα βρεθεί στα βασιλικά στομαχικά υγρά των πεινασμένων πελατών ,για πολλές εκατοντάδες ευρώ. Ο αετός πεθαίνει στον αέρα απ’ τα σκάγια ,αλλά για τον αστακό δεν βρέθηκε κανείς λαϊκός καραγκιόζης να τραγουδήσει τον άδικο θάνατό του.

Continue reading

Η επέλαση των βαρβάρων….

 
 Με την εξάπλωση του χριστιανισμού και την κατάρρευση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας το γυμνό πλέον, θεωρείται ντροπή και η φυσική ομορφιά αμαρτία.  Έτσι τα δημόσια λουτρά δεν μπορούν να λειτουργήσουν γιατί, «προσβάλουν» κατά τας γραφάς της νέας θρησκείας που εξαπλώνεται! Ακόμα και ο καθαρισμός  και η περιποίηση του σώματος δαιμονοποιείται!. Για αρκετούς αιώνες οι άνθρωποι θα ζήσουν στο σκοταδισμό, τον φόβο και την ντροπή. Το μπάνιο και δη στην θάλασσα δεν ήταν κάτι συνηθισμένο και δεν μπορούσε να είναι, αφού ο χριστιανισμός θεωρούσε αμαρτία το να κάνει μπάνιο ένας άντρας με μια γυναίκα μαζί στην θάλασσα!

Continue reading

Η καθαίρεση του Πατριάρχη.

Ο παρών χώρος είναι αυτοδιαχειριζόμενος. Δεν υπάρχουν εργοδότες και υπάλληλοι και οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά από  τους συμμετέχοντες.Οι σπόνσορες απαγορεύονται στα φανερά ,και σιωπηρά δεν επιτρέπεται η ιδιωτεία με τη βλακεία να παρτάρουν (Κανάκης sic) χρησιμοποιώντας τα ηχεία ως δούρειο ίππο της ρουφιάνας ΑΕΠΙ. Σερβίρεται καφές αγορασμένος από τους Ζαπατίστας του Μεξικό,για την ενίσχυση του αγώνα τους.You know Zapatistas? they are alive.

Η παραπάνω πρόταση θα μπορούσε να κοσμεί την είσοδο μιας καφετέριας ως πινακίδα, σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου ,εκτός ίσως από την Ελλάδα. Εδώ ο Πατριάρχης του λαιφστάιλ έχει αφήσει τόσο βαθιά το στίγμα του,που ακόμα και αν βρίσκονταν εσώκλειστος σε μια φυλακή υψίστης ασφαλείας κάπου στο υπερπέραν,θα συνέχιζε να επηρεάζει το σύνολο της κοινωνίας σφετερίζοντας κάθε άγουρη διαδικασία αποδέσμευσης από τις βαριές αλυσίδες του, για τα επόμενα εκατό χρόνια.

Μια δυστοπία προσγειωμένη από ποιό μέλλον άραγε;Αποπαίδι ποιανού συστήματος;Ποιανής ανάγκης να δραπετεύσει από την σερβιρισμένη τελεολογία της μπουρδουκλωμένης με φτηνά θεάματα,ανθρώπινης ύπαρξης;Ένα ακόμη πάρτι των άπλυτων μαλλιάδων το οποίο δε θα πραγματωθεί γιατί δεν εμφορείται με την κερδολαγνεία των ιδεαλιστών κατά τα άλλα,δεν προδιαθέτει θετικά, γιατί απαντάει με δεκάδες αρνήσεις στην ρήση “δεν γίνεται αλλιώς”, και στο τέλος ξεκουρδίζεται και νεκρώνει γιατί δεν κουρδίζει την οικονομία, ποιανού άλλου, του αδηφάγου κράτους. Δεν υπάρχει εναλλακτική γιατί έτσι γούσταρε η αγγλίδα σκύλα.

Continue reading

Ολυμπιαρχία

Απόσπασμα από το βιβλίο του Έρνεστ Μπόρνεμαν “Πατριαρχία”

Είναι ενδεικτικό για το ενιαίο χαρακτήρα της πατριαρχικής παράδοσης ότι η αστική πατριαρχία της εποχής μας αναζήτησε το πρότυπο και τη δικαίωσή της ίσα ίσα στον ελληνικό θεσμό των ολυμπιακών αγώνων, γιατί σ’ αυτό το θεσμό συναντάμε την αρχή της επίδοσης με εξιδανικευμένη μορφή. Εδώ οι άριστοι του κόσμου, επιλεγμένοι έπειτα από αναρίθμητες προκριματικές δοκιμασίες, με τη μορφή της “παιδιάς” που χρησιμεύει μόνο στην προσωπική ευχαρίστηση του αθλητή χωρίς υλικό κέρδος και χωρίς την ελπίδα του υλικού κέρδους, πετυχαίνουν τις μεγαλύτερες επιδόσεις και ανταμείβονται γι’ αυτό με δόξα και τιμή.
Αυτό είναι ο μύθος που καλλιεργείτε για τις ολυμπιάδες, και με αυτόν τον τρόπο θέλει η αστική κοινωνία να αντιμετωπίζονται οι επιδόσεις της αφρόκρεμάς της (…).

Οι αγώνες αυτοί μόνο το χαρακτήρα της “παιδιάς” δεν έχουν. Γιατί οι ιδέες του παιχνιδιού και της επίδοσης αποκλείονται αμοιβαία. Το παιχνίδι είναι κάτι υγιές, κάτι που ψυχαγωγεί, αναζωογονεί, δυναμώνει. Ο αθλητισμός των ρεκόρ, αντίθετα, είναι καταστροφικός, φθοροποιός, εμφορείται από φθόνο και επιθετικότητα, είναι βλαβερός τόσο για το σώμα όσο και για την ψυχή. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να “νικήσει” έναν άλλο χωρίς να τον συντρίψει. Αυτό είναι σαδισμός. Η επιθυμία να κάνει κανείς κάτι “καλύτερα” από έναν άλλο πηγάζει από ένα άρρωστο, ανασφαλές Εγώ, που θέλει να προβληθεί με την καταστροφή του άλλου Εγώ και μόνο στα βάσανα του άλλου μπορεί να βρει την ευτυχία του (…).

Ο δημιουργικός άνθρωπος δεν επιζητεί την συντριβή άλλων δημιουργικών ανθρώπων, γιατί όλες οι δυνάμεις του είναι αφιερωμένες στην δημιουργία. Δεν υποφέρει ούτε από φόβο μπροστά στον διπλανός του ούτε από άγχος μήπως είναι ο ίδιος κατώτερος – άγχος που αργά η νωρίς θα οδηγήσει αναπόφευκατα στην επιθετικότητα και στην δικαιολόγηση της βίας. Εκεί όμως οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια η αρχή της επίδοσης, γιατί είναι η κατ’ εξοχή αρχή της βίας: βλέπει κάθε άνθρωπο να βρίσκεται σε ανταγωνισμό με όλους τους άλλους και, με το πρόσχημα ότι πρέπει κανείς να αμύνεται, οδηγεί αναπόδραστα στην επίθεση εναντίον του διπλανού (…).