MAT οι κρανοφόροι

Εισαγωγή του Βασίλη Ραφαηλίδη από το  βιβλίο ¨ΜΑΤ οι κρανοφόροι” του Χρήστου Μπρατάκου(πρώην ματατζή)

Ησυχία τάξη και ασφάλεια. Τρεις μαγικές λέξεις που όταν τις προφέρεις φωναχτά λειτουργούν περίπου σαν το “άμπρα κατάμπρα” της “Καμπάλα”.Επειδή όμως κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να τις προφέρει αρκούντως δυνατά τόσο που ο λόγος να γίνει πράξη ως δια μαγείας ,ο κόσμος μας συνεχίζει να είναι ανήσυχος ,άτακτος και ανασφαλής,πράγμα που ως γνωστόν κάνει πάρα πολύ κακό στην υγεία των φιλήσυχων πολιτών,που απεχθάνονται την αταξία και την ανασφάλεια. Και γι αυτό ,οι φιλήσυχοι πολίτες ,πλην των βαρβιτουρικών που εξασφαλίζουν “εσωτερική ηρεμία”,εφεύραν και την αστυνομία που εξασφαλίζει “εξωτερική ηρεμία”. Κατά κάποιον τρόπο η αστυνομία είναι φάρμακο δραστικό και αποτελεσματικό που όμως,όπως όλα τα δρασταία φάρμακα,άλλους ωφελεί κι άλλους βλάπτει,περισσότερο ή λιγότερο, ανάλογα με την ταξική τους τοποθέτηση.

Continue reading

Αναρχισμός

του Βασίλη Ραφαηλίδη

Από το βιβλίο Η μεγάλη περιπέτεια του μαρξισμού.

Η αναρχία είναι μια κατάσταση φυσική. Κάθε φυσιολογικός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να νιώθει άσχημα όταν κάποιος ή κάποιοι προσπαθούν να περιορίσουν την φυσική για κάθε άνθρωπο τάση να φέρεται φυσικά. Η εξουσία είναι κάτι το παρά φύση. Στην φύση δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία. Ηγέτης είναι αυτός που ηγείται, που προηγείται και δείχνει τον δρόμο στους άλλους για να μη χαθούν. Το κριάρι δεν ασκεί εξουσία στο κοπάδι, απλώς ηγείται του κοπαδιού.

Μια μικρή ή μεγάλη ομάδα ανθρώπων εύκολα δέχεται ως φυσικό ηγέτη αυτόν που αναδεικνύεται φυσικά, μέσα από φυσικές, μη καταναγκαστικές, αυτόματες διαδικασίας. Οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν δεν το δείχνουν, πάντα δυσφορούν όταν ο ηγέτης έρχεται έτοιμος απ’ έξω ή πέφτει με αλεξίπτωτο από πάνω.

Αναρχία, λοιπόν, είναι η άρνηση κάθε μορφής εξουσίας που δεν είναι φυσική και κοινά αποδεκτή από όλους και όχι μόνον από την πλειοψηφία. Η αναρχία πάει σταθερά κόντρα σε κάθε είδους αρχή, σε κάθε μορφή εξουσίας, θρησκευτική, πολιτική, κομματική.

Η αναρχία και η ελευθερία είναι σχεδόν συνώνυμα. Οι προσπάθειες των φιλοσόφων να τοποθετήσουν τα όρια της ατομικής ελευθερίας ενός ανθρώπου δίπλα στα όρια της ατομικής ελευθερίας του κάθε ανθρώπου δεν είναι παρά μια θεωρητική επιβεβαίωση του κύριου αιτήματος του αναρχισμού για σεβασμό της ατομικότητας και της προσωπικότητας του καθένα.

Αρκεί, βέβαια, τούτη η προσωπικότητα να μην είναι χονδροειδώς ετεροκαθορισμένη και με τον ψυχολογικό μηχανισμό της “ψευδούς συνειδήσεως” να γίνεται αντιληπτή από το άτομο σαν αβίαστα αυτοκαθορισμένη. Δεν είναι δυνατόν κάποιος να πιστεύει πως είναι άνθρωπος με προσωπικότητα, όταν είναι καταφάνερο πως το συνειδησιακό περιεχόμενο της προσωπικότητάς του δεν δημιουργήθηκε κάτω από μια πολύ μεγάλη δέσμη ανεμπόδιστων επιδράσεων αλλά μπήκε στην συνείδηση με “μετάγγιση” από μια κοινή δεξαμενή, ας πούμε από τον Θεό, από την κομματική ιδεολογία, από την συλλογική “εθνική ψυχή”, από τον Αρχηγό.

Continue reading